E-Dergi

Polisiye mi neresi polisiye bu romanın. Sonu başından belli. Ahmet Ümit tarihçiliği tarihçilere bırakmalı bence. biraz da psikoloji okumalı. sıradan cümleler kurmuş. edebi bir dili yok. sadece vakit kaybı

Fatih'i övmek gereksizdir, zira onu Peygamber(s) övmüştür. Başka övgülere gerek yoktur, düşüncesiyle yola çıkan Topçu, Fatih'in ve fethin asıl taraflarına kalp, ilim ve sanat yükselmesini sağlayan fethe dikkat çekiyor. Topçu, Müslümanları gerçek milliyetçiliğin ne olduğunu düşünmeye çağırıyor. Müslüman Türk'ün -ki burada Türklük İsmet Özel'in vurguladığı türden bir kavram olarak anlaşılmalıdır- milliyetçiliğinin Cengiz Hanla, Timurla yada yetmiş seksen yıllık konumlandırmalarla anlaşılamayacağını zira bizim milliyetçilikten anlamamız gerekenin Hira'dan üfürülen ruhun Malazgirt'te ve İstanbul'da vücut bulmasıyla anlaşılabileceğini savunuyor.

Nurettin Topçu'nun bu kitabı bir nevi felsefe tarihi olarak da görülebilir. Zaten bir ders kitabı olarak hazırlanmış. Topçu'nun bu kitabıyla Mark A. Kishlansky'nin Batının Kaynakları kitabı benzeşiyor. Özellikle konuların sonunda yer alan sorular ve kitabın sonunda verilen bazı metinler gibi. Bu kitap özet bir felsefeye giriş/felsefe tarihi kitabı olarak ele alınabilir.

? Evet bu kitabı anlatır sanırım bu işaret. Panait Istrati tadında başlayan bu roman bir müddet sonra J.P.Sartre'nin "Bulantı"sına dönüşüyor. Yok, kalmıyor orada. Gerginlik hakim oluyor üstüne. Bu kitabı bir günde bitirmek gerek. yani okuyacak olanlara tavsiyem. benim gibi araya bir uyku sokarsanız mahvolursunuz. rüyalarınıza giriyor çünkü. İsa'yla Rilke'yi konuşuyorsun, Sven'le Stalker'ı. Evet bu kitap bir rüya. Kabusla karışık bir rüya. Kendini arada bir gerçek olmadığına inandırmaya çalışırken yakalıyorsun. Bu kitap bir masal. büyüklere okunacak türden bir masal. İsa bitiriyor şarkısını amma senin içinde bitmiyor o şarkı: "Kızılcıklar oldu mu...." Sürekli tekrar ediyor. Kitap bitiyor dona kalıyorsun. Kimim ben? Neredeyim?

Hattab'ın hayatını ve Çeçen cihadını bilmeyenler için çok güzel bir kitap. Ama benim açımdan en güzel tarafı Dağıstan olayını aydınlatması oldu. Şöyle ki Dağıstan savaşında mücahitlere karşı ilginç bir karalama kampanyası olmuştu. Ruslar saldırmadan saldırmalarına yönelik olarak. ancak Hattab'ın çok güzel bir tespiti var: "Düşman bize saldırmadan önce biz cihad operasyonları gerçekleştirdik. Çünkü her savaşta biz alıştık, onlar girer, katliam yapar, tecavüz eder ve bundan sonra bu dernek yada şu yardım kuruluşu ve tıbbi çalışma yoluyla yardım ederiz.(s.61)" Bu çok yerinde ve doğru bir tespittir.