E-Dergi

Mahir Kaynak daha rasyonel analizlerde bulunuyor. Ömer Lütfi Mete'nin analizlerinde rasyonelliğin yanında kendine özel iç dünyasının da etkilerini görmek mümkün. Her ikisinden de bir şeyler ediniyorsunuz. Özellikle Mahir Hoca'nın düşünce sistematiğinden insan etkilenmeden edemiyor.

Tamamen spekülasyonlardan ibaret bir kitap da denebilir veya tam doğru olmasa da yine de gizli tarihin izlerini taşıyor da denebilir. Benim en çok ilgimi çeken son bölümdeki masonlarla ilgili bölüm oldu. Bazı ritüllerin ve Hiram efsanesinin gizli kodları ilgimi çekti. Fakat masonların fraternis geleneğinden uzaklaşması ve bu uzaklaşmanın sebeplerini açıkladığı kısımlardan pek tatmin olmadım.

Türk edebiyatının en başarılı psikolojik romanı olduğunu duyduğum için okudum. Son bölümlerine kadar olayların akışı ve bu olayların oluşturduğu psikolojiyi heyecanla okudum. Fakat son bölümdeki ıstırap dolu ruh halini okumak çok zor oldu. Kitabın kahramanı acaba yazarın kendisi mi diye sormaktan da kendinizi alamıyorsunuz..

İçeriği çok ciddi hatta ağır konulardan oluşuyor. Bu konulara dikkat çekmeye çalışan bir kitap daha profesyonelce , daha çarpıcı , daha zekice yazılmalıydı. Acemice ve yeryer mantık hataları sahip bir kitabın içinde konular zaman zaman ciddiyetini maalesef kaybediyor. Öyle ki zaman zaman bir kaç gün içinde yazılıp bitirilmiş bir kitap hissine kapılıyorsunuz.
Halbuki öyle bir gelecek tasavvuru yapılıyor, öyle komplolardan bahsediliyor ki belki de 5-6 ciltlik bir eser bile çıkarılabilirdi. Kitabın tek övebileceğim yanı, zaman zaman tam da gerektiği yerde Kur'anda da geçen tarihi olaylarla paralellik kurmada kısmen de olsa başarı kaydetmesi.

Yazarın kalemi çok kuvvetli. Söyleşilerinde de bu kadar başarılı mı bilemiyorum ama kalemi gerçekten çok kuvvetli...
Tasvirlerden genelde hoşlanmam, hikayenin sürükleyici bir şekilde akıp gitmesi daha önemlidir benim için. Fakat yazarın tasvirleri o kadar başarılı ki..Sadece ortamı betimlemekle kalmıyor, çok zekice ifadelere yer vererek okuduğunuzdan farklı bir keyif almanızı sağlıyor.
Kurguyu başarılı buldum. Olay örgüsü ana karakterler ile başlıyor, ermeni sorunu ile alakalı bölümlerle gelişiyor ve hikayenin sonunda da tavan yaparak kitabı bitiriyor.
Ermeniler ile alakalı bölüm bana göre hikayenin ana konusunu oluşturmuyor. Kitabı alırken hatta okurken de sonlara doğru bile hep tam tersini düşünmüştüm. Fakay farkettim ki, ana konu kitabın adından da anlaşılacağı gibi baba ve piç....
Ermeni sorunu ile alakalı hem yorum yapan sorumluluk üstlenen bir yanı var kitabın hem de tam içine girip de sorumluluk almak istemeyen..Hala hikayenin orta bölümlerinde ermeni genç kız karakter bu kadar ön plana çıkmışken daha sonra neden hikayeden hızlıca ayrılıp gitti anlayamadım. Bazı bölümlerde hem ermenilere hem türklere eleştiriler fırlatıp neden ilerleyen bölümlerde üzerini kapadığını da anlamadım ? ... Belki de evet bu kitap baba ve piç üzerine, ermeniler yerine başka birileri de hikayeye dahil olsaydı eleştirmeyecektim bile, bilmiyorum...
En nihayetinde zeki, başarılı bir yazarın kaleminden keyifli, farklı bir kitap. Zevkle ve heyecanla okunuyor.
Unutmadan..Cafe Kunderada ilk defa karakterleri tanıttığı bölümden muhteşem keyif aldım....