E-Dergi

Charles Dickens severim ama bu kitabı pek benlik değildi, okurken çok sıkıldım.

Uyarlama bile olamayan bir uyarlama, kendi içinde birçok soru doğuran ve beni asla tatmin etmeyen bir fantastik kurgu, duygu bile barındırmayan sözde aşk hakkında yazılmış bu kitabı okumak çileli bir yolculuk gibiydi. Yazarın tabiriyle bir bataklıktan sürünerek çıkmak, etrafıma dolanan sarmaşıkları kovmaya çalışmak ve bir yardım eli arayarak sürüne sürüne evime varmak gibiydi. Çok şükür bitti de kurtuldum ya Rab. Kesinlikle tavsiye etmiyorum ama sevenlerin yorumlarına bakmanızı da her zaman olduğu gibi tavsiye ederim. Herkes aynı şeyleri sevecek, sevmeyecek diye bir şey yok sonuçta.

İdare eder diyebiliriz. Müsvedde olarak kullanıyorum.

Binbir güçlükler, uzun ara verişler, sıkıcı okuyuşlar sonrasında inat edip kitabı bitirdim. Charles Dickens seviyorum, özellikle ince zekasının nüktedan dokundurmalarına hayranım, mizah anlayışına bayılıyorum ama bu kitabı okurken -son 80 sayfaya kadar - hissettiğim tek şey sıkılmaktı. Öyle ki uykumun kaçtığı bir gece elime almam yeterli olacak seviyedeydi. Gözlerim kaçarcasına kapanıyordu.

Ama son 80 sayfada çok fazla duydu hissettirdi. İki yerde gözlerimin dolduğunu da itiraf etmeliyim. Yine de çok beğendiğimi, etkilendiğimi söylemek güç. Konusu ve durağanlığı bana hitap etmiyordu. Vermek istediği hoş mesajlar ve Charles Dickens sevgim hatırına bu puanı veriyorum. Belki okuyan başka biri benden daha çok keyif alabilir, belki daha bile az. Ama böyle bir şeyler işte.

Hayati İnanç'ın konuşma tarzını severim, denk geldikçe de videolarına bakıyorum ama kalemi benim için biraz sıkıcıydı maalesef.