E-Dergi

Cengiz Aytmatov az gibi görünen malzemeyle (az olay, az insan vs) nasıl şaheserler yaratılacağını göstermek istiyor insana sanki. Selvi Boylum Al Yazmalım'ı hepimiz biliyoruz-filmi de kitabı kadar güzeldi. Ama diğer üç hikayeyi okumayan çok şey kaçırıyor derim. Hele Deniz Kıyısında Koşan Ala Köpek insanı can evinden vuruyor. Balıkçılıkla zar zor geçinen bir köyün 3 yetişkininin, neslin devamı olacak olan çocuğu kurtarmak için hayatlarını nasıl feda ettiklerini okurken tüyleriniz ürperecek, kalbiniz daha hızlı çarpacak. Bence Cengiz Aytmatov, kitabın arkasında yazdığı gibi Kırgızistan'ın yaşayan en büyük yazarı değil; dünyanın yaşayan ve yaşamayan en büyük yazarlarından biri.

2. dünya savaşı sırasında Musevilerin maruz kaldıkları vahşeti tam dozunda anlatıyor kitap. Yani ne çok fazla detaya girip sizi yere seriyor, ne de sadece üstünden geçerek yüzeysel kalıyor. Ben Türkler'in savaş sırasında Musevilere bir yardımı dokunduğunu bilmezdim; hem savaşa girmediğimiz hem de o vahşet buraya ulaşamadığı için. Kitabın başındaki şeref listesini görünce yanıldığımı anladım ve gurur duydum. Ayşe Kulin güzel bir de aşk hikayesiyle kitabı süslemiş. Okuyun derim.

Başka bir Michel Zevaco klasiği. Diğer yorumlarımda da söyledim yine söyliyorum-çocuklarınıza okutun. Beni o dönem Fransa ve İtalya'sıyla tanıştıran ve hatta araştırma yapmama neden olan yazar Michel Zevaco. Pek çok insan üzerinde de aynı etkiyi bırakacağına eminim. Çocuklarınızı-ve kendinizi-Zevaco'yu okuma zevkinden mahrum bırakmayın.

Gençliğimin yazarı Michel Zevaco'dan ateşli ve acıklı bir aşk hikayesi. Ama öyle yapış yapış bir aşk değil-her şey tam dozunda ve büyük küçük herkesin okuyabileceği türden. Zaten ben de okuduğumda 14-15 yaşlarındaydım. Leonor Dandolo'nun hikayesi sizi üzerken, evrensel bazı değerlerin önemini de kavratacak. Bu yüzden ortaokul-lise çağındaki gençler Zevaco'yu okumalı derim.

Pardayanlar'ın her kitabı için ayrı yorum yazmayacağım. Orta okul hayatım Michel Zevaco'nun kitaplarıyla geçti-onunla devrin Fransa'sıyla, İtalya'sıyla tanıştım. Her kitabından çok büyük zevk aldım, çok şey öğrendim. Pardayanlar'ı ise hiç bir kategoriye sokmuyorum-bir gencin okuyabileceği en güzel kitap serilerinden biri. Hatta benim için en güzeliydi galiba. O zamanlar piyasada Michel Zevaco'nun kitaplarının yeni basımları yoktu-babamdan kalan iç içe geçmiş sayfalardan oluşmuş Zevaco kitaplarını okudum. Hatta Pardayanlar'ın 4 cildi de kayıptı-İstanbul'un bütün sahaflarını dolaşmama rağmen de bulamamıştım. Madem şimdi var-çocuklarınıza mutlaka okutun derim. Hatta siz de okuyun.