E-Dergi

Memleket Hikayelerini yeni bitirdim daha. Refik Halid Karay için biraz gözden kaçmış yada hakkı yenmiş yazar demek istiyorum.

Hikayeleri insanı düşündürüyor, dinlendiriyor, dillendiriyor ve kendine getiriyor.

Sait Fakit Abasıyanık'ın yaşama sevinci insanı büyülüyor. Kahramanları her ne kadar tutunamayan kişiler olsa da insana tutunamayanlarda da bir çıkış yolu vardır diye düşündürtüyor.

Öyküler güzeldi, hemde çok.

Osmanlının son dönemine ayna tutan bir kitap.

Her ne kadar Peyami Safa gibi büyük bir yazarın kaleminden çıkmış olsa da bu kitabın abartı olduğunu düşünüyorum.

Gene de sürükleyeci bir kitap. Aslında Peyami Safa neden polisiye yazmamış çok merak ediyorum.

Çünkü bunu iyi beceriyor. Hem kendini bu alanda tek zanneden ve Peyami Safa'ya laf etme cüreti gösteren Ahmet Ümit'in ağzına malzeme vermemiş olurdu.

Bir Peyami Safa klasiği.

Psikilojik romanın dibini vurulması.

Kahramanların iç dünyaları bu kadar mı güzel anlatılır. Bu kitap dört beş defa seyredilen filmler gibi ne kadar okunursa okunsun insana, her okuyuşta ayrı güzellikler yaşatacaktır.

Bir Peyami Safa, müptelası olarak ilk defa bir kitabının gitmediğine şahit oluyorum.

Çok uzatmış, iki yüz elli sayfada bitecek bir öyküyü dörtyüz elli sayfa yazmış.