E-Dergi

Biz, sadece Türkler değil, tüm insanlıktan bahsediyorum, biz engellilere yeterli özeni gösteremiyoruz. Yaradılışımızdan kaynaklanan kötü olayları çabuk unutma ya da göz ardı etme yapımızdan mı yoksa tüm uzuvlarımızın yerinde olmasının verdiği suçluluk duygusundan mı, kararını veremiyorum ama ne zaman bir engelli görsek önce bir acıma sonra suçluluk duygusu sarıyor insanı ve kafamızı diğer yöne çeviriyoruz. Oysa bizim onları görmememiz kör olsalar bile onların bizi görmediği anlamına gelmiyor... bu kitap kesinlikle edebi bir şaheser değil orası kesin. hatta içinde o kadar kopukluk ve anlam karmaşası içeriyor ki onca kısalığına rağmen başlarda size çok uzun geliyor. okumaya devam ettikçe kendinizi john un yerine koymaya başlıyorsunuz. işte sizi yıkan bu oluyor. okuyun bu kitabı. insan ruhunun sınırları olmadığını görün. belki öbür dünya bu sınırsızlık sayesinde var. ve kitap bittiğinde benimle aynı dileği dileyin.. inşallah ömrümün sonuna kadar sağlığımı yitirmem ve sağlığını yitirmiş insanlara karşı bundan sonra daha duyarlı olabilirim...

Yeni anne olmuş bir okur olarak çok merakla ve hevesle başladım bu kitaba. Okuduğum yorumlara istinaden, beni anlatacak diyordum okumadan önce. Anneliğin ne kadar zor olduğunu anlatacak. Yalnız olmadığımı, annelik yolunda bir tek benim bocalamadığımı anlatacak diye umut ediyordum. Yanılmışım. Kitap bu umut ettiğim kısma çok çok az ve çok uzun bir sürecin sonunda değinebiliyor o da tahmin edersiniz ki doyurucu olmuyor.Kitap daha çok bu dünyada kadın olmanın zorluklarından bahsediyor ve bundan bahsederken de bugüne kadar gelmiş geçmiş en iz bırakan kadın yazarları ve hayatlarını, onların iç savaşlarını öne alıyor. Kendi içindeki anne olmakla olmamak arasındaki kişisel savaşını anlatıyor. Kitap bu anlamda önemli bir edebi eser olmaya aday.

bu kadar çok ödül almış olması beklentimi çok yükseltmişti ama üzülerek söylüyorum ki hayal kırıklığına uğradım. verilmek istenen mesaj çok araya sıkışmış ve çok da zorlama olmuş. kitap çok dingin giderken sadece 3 sayfada bir sürü şey oluyor ama yine de tatmin olmuyorsunuz. dediğim gibi belki de benim beklentim çok yüksekti bu yüzden bu kadar yavan geldi kitap bilemiyorum. ama bana göre mutlaka okunması gereken kitaplar arasında değil.

Kış her zaman en sevdiğim mevsimdir. Ama zamansız gelen her olay insanı korkutur. Bu kitaba da konusunu bildiğim için korkarak başlamıştım. Korkmakta sonuna kadar haklıymışım. Kayıp bu dünyada insanın başına gelebilecek en kötü şey, çünkü içinde umudu barındırıyor. Aklına hep en kötüsü gelse de hep bir umudun var, ya iyiyse diye.

Anne olun ya da olmayın yüreğinize derinden dokunacak bir kitap. Üstelik yazarın akıcı diliyle de birleşince ortaya tam da bu soğuk günlerde keyifle okunacak bir kitap çıkmış.

Bu seriye gittikçe ısınıyorum. Kitap tipik bir Gerritsen romanı olmasıyla beraber bu seferkinde farklı, adlandıramadığım bir tat vardı. Önce seri yapmaya çalışayım derken gözünü çıkartmış gibi gelse de kitap bittiğinde bu düşüncemin yerini keşke 4. kitapta elimde olsaydı ya bırakmıştı bile. Gerritsen gerilimi yazarak çok gerçekçi yaşatıyor elinizde olmadan evi kolaçan ederken buluyorsunuz kendinizi. bu tarzı okumayı seviyorsanız bu seriyi kaçırmayın derim.