E-Dergi

Bir yudumda okunan Yaşar Kemal'in yazımıyla büyüyen incecik bir kitap. Yersiz korkuyu anlatan kitapta ben asıl ana karakterler Posta müdürü ve karısı arasındaki büyük bir saygı, derin bir hürmetle pekişen o naif sevgiye hayran kaldım. Keşke uzun uzun anlatsaymış tadı damağımda kaldı.

Bir tarafta emekçi ve kadın hakları savunucusu Flora Tristan'ın zorlu mücadelesini okurken diğer tarafta torunu empresyonist ressam Paul Gauguin'in borsacı bir burjuvadan bohem ressamlığa uzanan sefil ve tiksinti verici yaşam öyküsünü muhteşem bir üslupla anlatıyor yazar. 1800'lü yılların avrupasının işçi kesimi ve özelliklede kadınlar için cehennemden farksız vaziyetini okurken bugün geldikleri noktaya varana kadar olan mücadeleyi taktir etmemek mümkün değil.

İnsanlığın beşiği, medeniyetin doğduğu toprakların adı Mezopotamya... Bu coğrafyanın yazıdan önce de anlatılan sonra tabletlere kazınan ardından kutsal kitaplarda da kendine yer bulan destanları gerçekten büyüleyici...

İyilik ve merhametin içine sızan ihaneti, her günahın bir bedeli olduğunu sade bir dil ile anlatan akıcı, hiç yormayan ve keyif alarak okunan bir kitaptı.

Sanırım kitapta hemen herkesin altını çizdiği cümle şu olmuştur: "Beni hemen anlamalısın, çünkü ben kitap değilim, çünkü beni öldükten sonra kimse okuyamaz, yaşarken anlaşılmaya mecburum..." Ama öyle karmaşık ve öyle kalabalık kişilikliki Hikmet, anlaşılması gerçekte mümkün olabilir miydi? Zaman, mekan ve hakikat olgusunun karıştığı, okuduklarımızın hangisi oluyor hangisi Hikmet'in hayali? Gerçek nerede bitiyor? Hikmet'in dalgacı zihninin oyunları nerede başlıyor? Baştan sona insanı cezbeden bu kitapın kahramanını ancak Tutunamayanların Selim'i anlayabilir ...