E-Dergi

Karamsar yazıları sevmesemde, her gün azar azar okunduğunda insana sonbahar gibi huzur veren Pessoa'nın dozunda melankolisi ve şiirsel dili ile iyiki tanışmışım.

Bir varoluş meselesinin başlaması için küçücük bir cümle yetti ve adeta domino etkisi yarattı. Bir kişiden binlere ve hiçliğe doğru giden kurgu, aslında hiçbirimizin olduğumuzu sandıkları kişi olmadığımız gibi olduğumuzu sandığımız kişi de olamayacağımızı, bu evrende her şeyin göreceli olduğunun altını çiziyor.

Keşke okumasaydım diyeceğim bir Tolstoy kitabı olacağı aklımın ucundan geçmezdi, başıma geldi... Evlilik, aşk, erdem sorgulaması falan değil bu kitap. Biz o sorgulamaları Anna Karenina'da dolu dolu okuduk. Bu olsa olsa, sığ ve bağnaz söylevler kitabı olur.

Hayal gücü sınır tanımayan bir çocuğun sebep olabilecekleri ve ödenen bedel karşısında elim yüreğimde okudum bu kitabı. Karakterlerin yerine koyup kendimi her birini ayrı ayrı yargıladım ve düşündüm, kefareti ödenmiş oldu mu? Mümkün mü bu?

Yaşantımız nereye kadar bize ait? Geçen zamanı öldürmek mi geçen zamanda yaşamak mı elimizden gelen? gibi gibi sorular sorduran bir roman.