E-Dergi

Tıpkı romanlarında olduğu gibi öykülerini okumaktan da müthiş bir keyif aldım. Hafızamızı tırmalayan, bizi daha fazla empati kurmaya, daha fazla düşünmeye ve hissetmeye zorlayan hikâyelerdi.

Kar altında bir anadolu kasabasına bir sürgün gelir. Suçlanmış fikirleri omzunda, bir ölüm ve bir terkediş ile uzaktayken kaybettiği sevdiklerini içinde sürükler dışlandığı bu kentte. Sürgünün yüzüne kapanan kapıları, yokluk içinde ki yalnız yaşamını, kara mizahın şiirsel lisanıyla anlatıyor yazar.

Mehmet ve Ela'nın çocukluklarından itibaren baskılanmış kadın ve erkek kimliklerinin büyüme ve olgunlaşma serüvenini anlatıyor Sevgi Soysal ve bu kitabında daha önce okuduklarımdan çok başka bir ses vardı. Başlarda doğa betimlemeleri ile bölündüğünü düşündüğüm hikayenin sayfalar ilerledikçe aslında tamamlandığını gördüm.

Milyonlarca yıldır var olan atalarımız nasıl yaşıyorlardı? Sanat, din, aile, toplum nasıldı? Irk diye sunıflandırdığımız insan evladının aynı kökten türediği gerçeğini görmezden gelmek doğru mu? Bugün belli bir konfor içinde yaşayan zümre için insanlık büyük yol katetti demek kolayken, geri kalmış olarak adlandırdığımız coğrafyalar için ise aynı şeyi söylemek mümkün mü? Sorulara cevap olduğu kadar yeni sorular da sorduran çok güzel bir kitaptı.

Tüm o karakterlerle birlikte uzun bir yolculuğa çıkmak gibiydi bu kitabı okumak. Şimdi hepsini yakından tanıyormuş gibi hissediyorum. Uzun yıllar boyu yaşadığım bir mahalleden, komşulardan, arkadaşlardan ayrılmaktan farksızdı son satırı okumak. Kitap ne hakkında diye yazmak imkansız gibi geliyor bana, insanın hikayesi işte...