E-Dergi

Kitaptaki altı hikâyenin her biri de çok etkileyici ve güzeldi. Zor yaşamları, yoksul evlerin bedeni zayıf, yüreği yaralı çocuklarını, hayat kavgasında yenik düşmüş insanları anlatıyor öykülerinde yine bize Füruzan, duru bir su gibi akan cümleleri ile...

Kırkbeş bölümden oluşan otobiyografik üçlemenin son cildinin son üç bölümüne gelene kadar, tek yönlü ve sığ bir bakış açısına sahip birini okudum... Bize büyük yazar Tolstoy'u ya da bizim beklediğimiz yazarı anlatmıyordu. Bu kitap tam da değişimin eşiğindeyken bitiyor...

Bu kısacık kitaplarda yoğun duyguları nasıl da güzel anlatıyor Zweig. Daha gençliğinin çok başında, ailesinin sarıp sarmaladığı küçük kasaba yaşantısından, büyük şehrin hayhuyunda derin bir yalnızlığın içine düşen hassas bir adamın buhranları, o tek başınalığı, hissettiği çaresizlik, kendini bırakışına rağmen yaşamının anlamını keşfedişi...

Eğlenceli, güldürmeceli, cinli perili gulyabanili bu hikayeyi okurken aklımda hep Süt Kardeşler filmi vardı... Batıl inançların esiri olmuş fazla kullanılmamaktan ötürü körpe zihinlerin kolaylıkla kaldırılması hikaye edilmiş.

Durgun Don serisinde çok sert geçen iç savaşın ardından Kazak illerinde sular durulmuş muydu gerçekten? Yeni düzeni kurmaya çalışmak hangi mücadeleleri gerektirecek, hangi çatışmalara yol açacaktı? Şolohov toprağını da insanını da çok güzel anlatmış...