E-Dergi

Kitabın birinci cildinde Kazak insanını ve Don coğrafyasını anlatan yazar, ikinci kitabı iç savaşın en acımasız yerinde bitiriyor. Savaş zamanı vahşet zamanı demek. İnsan bir kere düşman dediği kişiyi tanımladı mı artık ne kardeşini ne komşusunu görüyor gözü.

Şeytanın insanı yoldan çıkarmak için her türlü hileye başvurur... gerekirse yer yüzünün en güzel aşığı da olur... peki insanoğlu bu oyuna gelecek mi? Masal kıvamında bir kitaptı...

Daha önce Parasız Yatılı hikaye kitabında olduğu gibi beni çok etkiledi ve içime işledi o insanlar ve öyküleri. Başka zamanların başka bir İstanbulunda zorluk, geçim derdi, yokluk içinde insan kalabilmek, kadın olmak, bir kız çocuğu olabilmek...

Bu kitapta farklı bir Peyami Safa vardı sanki. Eserlerinde mütemadiyen modernleşme çabasındaki genç Cumhuriyetin ayağının tökezlediği noktaları anlatmaya çalışırken bunu daima kadının üzerinden ifade eden Peyami Safa; bu defasında bu dar çerçeveyi zorluyor. Bazı mistik olaylarla aklî melekeleri ile oynadığı karakterlerini o sığ sularda terk etmiyor. Kitabın sonlarına doğru kişinin ben arayışı, yeni dünya düzeninin bireyi ön plana çıkaran felsefesini zengin cümlelerle karakterlerinin ağzından anlatıyor.

Lüzumlu mu lüzumsuz mu bu öykülerde ki adamlar bilemem ama anlatılmalıydılar... Sait Faik'in öyküleri böyle görünür görünmez hadiselerden, insanlardan bahseder bize ve hikayelerinin en sevdiğim yanı İstanbul'un o zamanki halleri...