E-Dergi

İçinde ki öykülerin çoğu kitabın ismi gibiler; yanından geçip gittiğimiz gündelik telâşta fark etmediğimiz hikayeler, Çiğ Börek gibi Başsağlığı gibi Son Dragon'un Maceraları gibi ara nağmeden. Fakat Sen Bana Kapalıçarşı ve Emel'i Beklerken öyküleri kürdilihicazkar...

Üstünden yıllar geçse de hatırımda kalacak muazzam bir kitap okudum ve Tanpınar'a hayranlığım bir kat daha arttı. Bu roman, yüzyıllar boyu genlerimize işlemiş, atalarımızdan yadigâr, ta derinde gizlenen musikiyi harflerle yeniden notalara, seslere döküyor, bildiğimiz ama çoğu kez görmeden dolaştığımız İstanbul'un sokaklarını, boğazın zihnimize nakşolmuş silüetini renklendiriyor...

Yeni kıtanın sonradan olma sosyetesinin eski karanın kemikleşmiş sosyetesinden ne yazılı olmayan kuralları ne de yaşanan ikiyüzlü ilişkileri açısından hiçbir farkı yoktur. Çağının çok ötesine geçmiş, etrafındakilerden fersah fersah farklı özgür bir kadın ve onun kadar cesur olamayan bir adamın herkesin bildiği ama görünmeyen çarklar arasında ezilip hiç olan aşkları için nefes alınabilecek bir yer yoktur...

İlk kelimeden son kelimesine kadar tutku, hırs ve heyecanı ile ismine yakışır bir kitaptı. İnsan ruhunu en iyi anlatan yazarın, insan ruhunu dipten zirveye ve tekrar en dibe ışık hızında taşıyabilecek kumara esir insanları nasıl anlattığını hayal edin...

İçlerinde birkaç tanesi dışındakiler bende öykü değil de günce okuyormuşum hissi uyandırdı. İç sıkıntısını, yalnızlığı, kimsesizliği, aldanmışlığı vs..vs.. anlattığı cümleleri güzel ve akılda kalıcı. Sahi kışın nereye gider bu ördekler? Avanak Avni'nin heykelini kim neden çalar? Emine Akçay'ı hepimiz mi unuttuk? ...