E-Dergi

Çağanozlar İndiğinde her biri yalın, ne anlatmak istediğini bilen, dokunaklı hikayelerden oluşan bir kitaptı. Severek okudum. Özellikle Grev ve Taşlar en beğendiğim öyküler oldu.

Peyami Safa'nın kitaplarında çoklukla değindiği doğu-batı kültür çatışması ve tanzimatla birlikte başlayan batılılaşma hareketlerinin toplum üzerindeki etkileri, bu eserde daha başka bir boyutta, çok daha derinlemesine ve ötesinde bir anlatımla; topluluk içinde yalnızlaşan bireyin ve cemiyet tarafından özellikle kadına yüklenen ahlâk baskısının ötekileştirdiği insanların ruhu yansımış romana. İlk sayfalardan itibaren şüphe hissini canlı tutan ve temposu hiç düşmeyen kitap aklınızı kurcalayan o soru ile ve bir trajedi ile son bulduğunda geriye kalan muazzam cümleler oluyor.

Savaş karşıtı söylemin en güçlü sesi Borchert. Hayır De ile bize yalın fakat tesiri kuvvetli cümleleri ile savaş ile karşı karşıya gelip de hayır demezsek insanlığı neyin beklediğini yazıyor bu manifestosunda.

Ada ve deniz Abasıyanık'ın vazgeçilmez kitap karakterleri olarak bu romanda da yine baş roldeler. Yaşama tutunmayı, var olmayı olanca kuvvetli neşesi ve tüm buruk hüznüyle anlatan çok güzel bir kitaptı. Her bir karakterin adına başlık atsak, bir öykü kitabı da çıkarabiliriz bu romandan.

Serinin üçüncü kitabı da bitti... Empresyonist ressamlar gibi Proust, çevresindeki her nesnenin, her bireyin ve her olayın resmini çiziyor bize, kendi imgeleminden ve ruhundan süzerek. Bence Proust'u özel kılan hususların başında çok boyutlu anlatımı geliyor. Bir olayın görünürde oluş halini, kişilerin zihninde canlanış halini, ellerine, gözlerine ve mimiklerine yansıyan halini ve nihayetinde dillerinden dökülen halini satırlarına döküyor. Son sayfayı da okuyup kitabın kapağını kapattığımızda bize kalan hazzı tarif edebilmek çok zor.