E-Dergi

Son güzel günlerimiz çocukluğumuzda kaldı, her zaman herkes için hep çok güzel olamasa da en masum günlerimizin çocukluk zamanları olduğu kesin. Okurken insanın yüzüne tebessüm konduran naif öykülerdi.

Hikayeleri yarım kalmış, geçmişe takılı insanların yalnızlıklarını, anlam arayışlarını tek kişinin iki ayrı günlüğe iki ayrı kişiymiş gibi yansıttığı hüzünlü bir kitaptı.

Bu yaşıma kadar yaptığım en zor okumaydı.

Ruslan sahibinden daha çok, yapmak için eğitilmiş olduğu göreve sadıktır. Doğru ve yanlışı bir köpeğin ayırt etmesini bekleyemeyiz, O sahibinin komutu ile görevini yerine getirir koşulsuzca. Bu metafor üzerinden rejimin askerleri diyebileceğimiz insanları ve Stalin dönemindeki zulmü eleştiriyor yazar. Ruslan'ın yaşam serüveni içinde, bu adamların varoluş sebeplerini, itaat ettikleri sahiplerinin ortadan kalkması sonrası düştükleri durumları, kraldan çok kralcı olmanın psikolojisini anlatıyor.

Kişinin de, tabiatın da, hikayenin de hakikatlice özünü gören Sabahattin Ali, yalın anlatımıyla bam telimize dokunan öylesi hüzünlü öyküler yazmış ki...