E-Dergi

Hikâyenin acısını, ağrısını öyle hissediyorsunuz ki; insanı aşağı çeken ağır bir suyun içinde yüzmeye çalışmak gibiydi bu kitabı okumak. Bana göre Ayfer Tunç, okurun kitaptaki insanlar ile empati kurmasını kolaylaştıran bir kaleme sahip. Kitapta ki her karakter ayrı dokunuyor insana. Hepsini anlıyor, hepsinin içindeki ağrıyı duyuyor, acılarını hissediyorsun.

Son derece yalın bir anlatıma sahip bir kaç saatte okunan bir kitap. Kitabın arka kapağını ve önsözünü okuduğumda oluşan beklentiyi karşıladı diyemem ama kötü de değildi.

Müthiş bir edebî eser okuduğumu söyleyemem. İlk yüz sayfa da sıradan bir kitap diye düşündüm. Fakat sonlara doğru Ayaşlı'yı ve kiracılarını tanıyormuş hissine kapılıyor; bazı karakterleri çiğ bulurken, bazılarına karşı da bir sempati duyuyor insan. Yazar romandaki insanların psikolojik tahlillerine ve iç dünyalarına neredeyse hiç değinmeden, yaşadıkları olayları dosdoğru anlatıyor ve okura onları eylemleri ile resmediyor.

Başından sonuna büyük bir keyifle okuduğum, elimden bırakamadığım bir kitap oldu. Yazarın ifade gücü yüksek, duyguları dolandırnadan net bir şekilde anlatan tarzını çok beğendim. Roman içinde romanlar okudum. Yakın tarihe dair anımsattıkları ile de ismine yakışır bir kitaptı. Dostluk, aile, aşk, kadın olmak, anne olmak olmak yada olamamak üstüne altını çizdiğim bir çok cümle oldu.

Zaten olmazlığını bilmenin rehaveti ile sevmenin hikayesi anlatılmış birbirine bağlı kısa öykülerle. Eski türk filmlerinin tadı var gibi. Ama, anlatılan aşk kuru bir tat bırakıyor, öylesine yazılmış gibi. Kitabı çok sevemedim. Bence kitabın en güzel kısmı Rıfat Ilgaz'ın Sait Faik ile ilgili bir hatırasını yazdığı kızım.