E-Dergi

İstanbul'un sokaklarında, yeraltı dehlizlerinde, boğazın karanlık sularının altında, beyoğlunun arka kısımlarında, yaşayanlarıyla olduğu kadar binlerce yıl öncesinin de hayaletleri ile birlikte bir esrarın peşinde koşuyoruz. Eşyalara saklanmış gizemi, yüzlere gizlenmiş harflerin sırrını çözmeye çalışıyoruz. Gâlip ile birlikte Rüyâ ve Celâl'i ararken asla kolay olmayan ama müthiş bir okuma serüveni sunan kitabın içinde kayboluyoruz.

Ahraz'ı öyle çok beğenmiştim ki hevesle başladım okumaya. Yazar, insanın her geçen gün daha çok tükettiği yaşamı, sömürdüğü doğayı ve acımasızca yok ettiği canlıları bence fazlaca zorlama bir metafor çabasıyla anlatmış.

Çeviriden mi yoksa orjinalinde de mi böyle bilemiyorum ama vasat bir kitaptı. İlk 20 sayfa neden bahsedecek acaba dedim, 40. sayfada farklı bir hikayeye eğrilebilir mi diye düşünürken kalan 60 sayfa hayal kırıklığı ile bitti.

Şikayetin esas, suçun sabit ve tartışmaya kapalı olduğu, mahkuma savunma hakkının tanınmadığı bir distopyayı yazıyor Kafka. Suçtan kuşku duyulmaz. Bugünde otoriter rejimlerde masumiyet değil suçtur kutsal olan. Adli birinler suçun ispatına çalışmaz sanki de sanık masumiyetini ispata çalışır. Adalete kıymet vermeyenler eninde sonunda esirgedikleri adalete muhtaç kalırlar.

10 hikayenin hepsi de birbirinden güzeldi. Ne kadar az hikaye kitabı okuyorum diye hayıflandım böylesi güzel öyküleri peşpeşe okuyunca. Özellikle ilk üç hikaye ki tek sayabiliriz onları çok etkileyiciydi. Tavsiye ederim.