E-Dergi

İlk kitabı okurken Yüzuklerin Efendisine benzediğini gördüğümden ikinci kitabı okurken yeniden karşılaştırma yapmak yerine farklı açılardan değerlendirmeye çalıştım. Yazar, bence, Tolkein'in ısrarla kaçındığı alegoriye çok eğimli bir kitap yazmış. Olayları günümüz tarihinin pek çok unsuruna çekebilirsiniz. Gerçi insan benzetmek istediği herşeyi bir şeylerle ilişkilendirebilir ama burada bence çok açık olan bir durum söz konusu. Yazıldığı yılların politik durumuna yönelik örtülü bir propaganda kitabı okuyormuşum hissine kapıldım.

Kitap bende biraz hayal kırıklığına sebeb oldu. Hikayenin yuzuklerin efendisine benzemesinin yanında, karakterlerin yeterince belirgin olmadığını düşünüyorum. Her şeye rağmen Shea'nın jardeşi Flick'in göze aldığı fedakarlık için katlanmaya değer.

Kitap, psikoloji tarihine ilişkin bir çok konuyu ve psikolojideki düşünce ekollerini tarihsel süreçleri içinde ele alıyor. Bu ekollerin birbirleriyle etkileşimi ve çeşitli dönemlerin toplumsal ve entelektüel atmosferi, önde gelen teorisyen ve araştırmacılardan yapılan alıntılar eşliğinde veriliyor. Psikoloji tarihini okuyucunun gözleri önünde canlandırmayı amaçlayan kitap, Amerikan Üniversiteleri'nde en çok tercih edilen ders kitaplarından biri

Kitabın adı olan 'Elektra' mitolojide babasının öcünü almak için annesiyle aşığının ölümünü planlayan ama aslında annesini çok seven ve aynı zamanda nefret eden bir kızın adından geliyor. Kızın sonu ise pek parlak değil. Annesi ölen Elektra, o öldükten sonra kahrından ölüyor. 'Elektra Kadınlar'da da böyle bir kurgulama söz konusu yani başta ayrılık acısını her yönüyle dile getiren kadınların sonuncusu 'beşinci mevsim'i buluyor. Bu erişilen beşinci mevsim kitapta şöyle anlatılıyor: "Bu beşinci mevsimi bulan kadın bilgeliğe attığı büyük ve zorlu adım sonrasında hem herkesten af diler hem de her şeyi affeder. Otuz dokuzuncu kadın kendi hayatının erbabı olur".

Kitap çok satılmayı cidden haketmiş. İlk bölümü okurken ne kadar hırslandığımı tahmin edemezsiniz Aıdan ın yerine tonny'i olduresim geldi. Sonra yavaş yavaş öykü ve karakterler oturdukça kitaba iyice ısındım. Kitabın sonunda herkese karşı bir yakınlık hissettiysem de o tuhaf müdüre ve Aidan'ı aldatan karısına olan kızgınlığım geçmedi. Hala onları yazarken titriyorum. Aslında kitapta pek çok kişi birbirini aldatıyor ancak bunların ki nedense daha çok okura dokunuyor.
Bir kurs bu kadar kişinin hayatını değiştirebilir mi, bir öğretmen (üstelik bunun eğitimini almamış) bu kadar başarılı olabilir mi bilmiyorum ama bu kursa katılanların hayatlarının böyle birbirleriyle kesişmiş olması bana oldukça zor geldi. Yine de bay Aidan ve bayan Signorita'yı herkese tavsiye ederim.