E-Dergi

Harika olduğunu düşünüyorum.

Ahmet Yılmaz Boyunağa gerçekten harikulade bir yazar. 6. sınıfa giderken okuduğum yüreğimin derinlerinde yeşeren sevgi tomurcuklarıyla birlikte kitabın anlamı da büyüyor beni için.

Gerçekten de hayatın içinden bir kitap. Genel kültür seviyeniz tavan yapacak!

Bu kitap okuduğum en etkileyici aynı zamanda da en yürek burkucu kitap. Savaşın nasıl bir katliam olduğunu,bazı insanların ne kadar acınası varlıklar olduğunu ve fırsat verildiğinde iyi bir insanın nasıl birden bire dünyanın en acımasız insanına ve durumu kötü olan bir insanın nasıl birden bire mükemmel bir insana dönüştüğüne şahit olacaksınız.
Kitapta beni en çok etkileyen kısım Leyla'nın hissizleşmesiydi. Sayfaları çevirirken savaşın karanlık yüzü benim içimi de kapladı. O an acıma ve merhamet duygusundan yoksun olan insanlardan ölesiye korktuğumu farkettim.
Yer yer içimi yoğun bir sis bulutu kaplasa da bu kitap bir şansı hakediyor...

Okuduğum harika romanlardan birisi. Aslında hayatın ne kadar adil olduğunu gösteriyor. Eden buluyor. Er ya da geç. Herkes cezasını çekiyor. Bazıları sancılı ve bıçak gibi keskin bir süreçle bazıları ise yavaş yavaş, usulca, farkettirmeden hatta sersemlemişcesine çekiyor acısını.
Ve her zaman bir umut oluyor. Görsek de görmesek de. Hayat bize bir şans daha ister misin diye sormuyor. Bazen elimize o şansı tutuşturuveriyor. Ve değerlendirmekten başka bir seçenek de bırakmıyor. Tek bir yol oluyor önümüzde. Ve o yolda yürümek zorunda kalıyoruz. Bazen tek başına, bazen bir orduyla. Yavaş yavaş yol alıyoruz hayatın bize sunduğu yolda. Sonumuza doğru yol alıyoruz. O yolun nereye gittiği hiç önemli değil. Önemli olan yolun sonuna kadar yol alabilmek.