E-Dergi

Yazar, kalemini yalnızca bir anlatı aracı olarak değil, aynı zamanda vicdanın sesi olarak kullanıyor. “Buradaki çoğu çocuk, hayatlarının bir döneminde ihmale, hatta istismara uğramış,” diyerek okuru yalnızca bir gerçekle yüzleştirmekle kalmıyor; o gerçeğin ağırlığını da yüreğimize bırakıyor. Bu cümlelerin ardında çocuklara dair derin bir empati ve insani sorumluluk hissi var. Yazar, “bence onların asıl ihtiyacı bağırılmak değil, anlaşılmak,” diyerek yetişkin dünyasına ayna tutuyor. Ses tonumuzun, yüz ifademizin, hatta gözlerimizin bile bir çocuğun dünyasında nasıl bir yankı uyandırdığını hatırlatıyor. Onları “sorunlu” ya da “saygısız” diye etiketlemek yerine, kendi yaklaşımımızı sorgulamamız gerektiğini söyleyerek okura doğrudan bir sorumluluk yüklüyor. Bu bakış açısı, yazarın yalnızca gözlemleyen değil, dönüştürmek isteyen bir kalem olduğunu da gösteriyor. Eserdeki bu hassasiyet, insana, özellikle de çocuklara dair daha adil ve şefkatli bir bakışın mümkün olduğunu hatırlatıyor.