E-Dergi

Çantamı açtığımda içinde güzelce işlenmiş bir hediye paketi vardı, Agapi. Sarah’ı biliyordum ve keyifsizlik üzerine yani ilginç bir zamanda gelen tebessüm gibiydi. Böylelikle öyküleri seviyorsanız hiç pişmanlık hissettirmeyen bir kitap.

Sarah ile tanıştığım kitap. Okumak ilk eziyet gibiydi. Tuhaf gelmişti. Ta ki son sayfalar. Bitince okuduğum için mutluydum.

İnsanın kendine olan ihtiyacının altı çizilmiş resmi. Yabancı bir mevzuu değil, farkındalık ne kadar uzun sürmüşse o kadar şahane bir kitap. Yoksası hiçlik. Okunur.

Hani bir an aklımıza bir şey gelir ve aynı anda kaybolur hissi vardır. İşte bu kitapta o aklımıza gelen, zaten bize yani insana ait olan değerli bilgileri başlık halinde okuyoruz. Böylesi değerli unsurların yazıya dönüşmüş hali bu kitabın ihtivasını oluşturuyor. Yazarın ilginç bir üslûbu var, açıkçası yazara ait düşünceleri önemsemedim okur olarak çünkü çok da genel geçer değil fakat dört anlaşma başlığı muhteşem.

Güzeldi. En çok da tek başına verilen yaşam mücadelesi okunasıydı, kadın tabiatında. Tuhaf tuhaf gözlerim doluyordu ve sonundaki o tesellimsi mutluluk olmasaydı kitaplığımdaki düşman kitaplarımdan olacaktı. Ama değil. Dostluğunu hissettiğim kitaplar bunlar. Serpil Hanım’ın o sıcacık tebessümü, geçer tadındaki bakışları gibi kitapları..