E-Dergi

TT bu eserinde insancıkların yüreğine dokunmayı denemiş. Bir kurmaca tadı almazsanız da, yüreğinize dokunan antagonist bir yazarın kalemini kesin hissedersiniz. Ama anlamaya çalışmanız lazım illaki. Siyaseti yelek yapmanız, yeleği de çıkarmanız gerek. Çünkü TT buna gayret etmiş çok. Bilge Karasu epigrafisini okurken bunu hissediyorsunuz. Sıfır ön yargıya ulaşmalıyız okur dostlarım. Sıfır.

Kitabı ilk gördüğümde yazar çıkıp şunu şöyle yapın bunu böyle yapın, az uyuyun gibi öğütler vereceği bir kitap olarak düşünmüştüm. Fakat kitabı okuyunca böyle olmadığını anladım. Yazar vermek istediği mesajı çok güzel bir şekilde hikaye ile anlatmış ve bize uyku problemini nasıl çözeceğimizi, uyku ile ilgili bilenen yanlışları çok güzel bir şekilde anlatmış.

'Birini örnek alıp da yola çıkanlar, yolun sonunda kendilerini bulamıyorlarsa, onların vay haline. Mesela ben, İsmet Özel olmak için yola çıkmıştım, İbrahim Tenekeci oldum.' cümlesi beni en çok etkileyen cümlelerden biriydi sanırım yola biriyle çıkıyoruz ancak bu kişi sadece reel bir dost olması gerekmez ayrıca kitapların ardındaki yazar da seninle bir dosttur bir nevi. Tabi bu cümleden böyle bir cümle zor çıkarılır daha çok insanların kendine idol belirlemesi gerektiği vurgulanıyor ancak şunu da düşündüm yazarın bahsettiği kişiler gerçekten var mı?

İbrahim Tenekeci tarzını sevdiğim bir şair oldu. Daha çok kitabını okumak umarım nasip olur. Herkese iyi okumalar dilerim...

Kitabın bir kötü yanı varsa o da kısa sürmesiydi diyebilirim. Çünkü tam kendinizi kitaba vermeye tam içine dalmaya başlıyorsunuz. Bir bakıyorsunuz ki kitap bitti. Bu yüzden açıkçası kitap böyle yarım kalmış gibi hissetim. Her ne kadar kitap yarım kalmasa da Zeze’nin hayatı yarım kalmış. Yazar ucu açık bırakmış ondan sonrasını. Ben yazarın bir sonla bitireceğini düşünmüş ve bu beklenti içine girmiştim. Sonuçta benim şahsi kanaatime göre bir son olması daha güzel olacaktı.
Sonuç olarak başta söylediğim şeyi tekrar ediyorum. Şeker portakalını beğenip okuyan herkes seriyi bitirmeli. O güzel havaya devam etmeli…

Bu duygular içinde Zeze’ye veda ediyorum. Hayatımda aklımda ve yüreğimde kalan karakter sayısı çok azdır. Bunlar: Piç Vedat, Küçük Kara Balık, Nur Dağındaki Çocuk ve Rodion Romanoviç Raskolnikov. Aramıza hoş geldin Zeze… :)

her şiir kitabı gibi (ortalama şiir kitapları) bir solukta biten bazı şiirlerin tekrar tekrar okunmasına mani olmayan güzel kendi halinde bir eser.