E-Dergi

-Pat!!
-Duymadığınızı söyleyemezsiniz ya,
-Ne sesi idi bu?
-Bu ses " Yalnızlığın infilakı "

Görünürde ince bir kitap ama görünmeyen kısımda dolu bir eser. Cümleler mana dolu, tespitler zengin, fikirler yoğun... Üstadı değerlendirmek bize düşmez ama İstanbul hakkında daha olumlu yazılar okumak isterdim. Genellikle sistemi, insanları, mimari yapıyı eleştiren, yeren yazılar... Haklı tabi ama dediğim gibi güzelliklere de ışık tutmak lazım.. Ben İstanbul'u öven, güzelliklerini gösteren yazılarda okumak isterdim...

Şair, şiirlerinde sürekli ölümü anıyor. Özellikle risaleler bölümündeki ölüm risalesinde ölmeyi bir güzel özetlemiş şair.
Ölüm hakkında “duymak kolay, anlatmak değil” diyen şairin anlattıklarından, ölümü biraz duyar gibi oluyoruz. Kitabında ölümü anlatmış;

“Ölüm bize ne uzak bize ne yakın ölüm

ölümsüzlüğü tattık bize ne yapsın ölüm”

Aynı konakta yaşayan üç ayrı nesilin çatışmasını anlatan bir tiyatro eseri. Üst katta dinini yaşamaya çalışan bir nesile, orta katta morfin bağımlısı bir nesile ve en alt katta da gençliğini şuursuzca tüketen bir nesile yer verilmiş. Kitapta Bati'ya karşı duyulan hayranlık ve onu taklit etme isteğinin beyhude olduğu; asıl çarenin özümüze yani İslamiyet'in esaslarına dönmek olduğu anlatılmaktadır. Kitap tiyatro eseri formatında kaleme alındığı için ilk etapta karakterleri zihinde oturtmak zor oluyor fakat kısa bir süre sonra alışıyorsunuz.

"Bin şüphe bir delil sayılmaz" sözünün tecelli ettiği bir kitap. Yanlış idam kararı veren hakimin daha sonrasında vicdan azabı çekmesi, yaşadığı ruhsal bunalımlar ve 180 derece dönmesi. "Ağlayabilseydiniz, anlayabilirdiniz." cümlesi gerçekten harika. "Gözyaşları kalbin cilasıdır" sözüyle eşdeğer. Taşlaşmış kalplerin hakim olmaması ümidiyle... Tüm hukuk okuyan öğrencilere tavsiye ederim.