E-Dergi

Kitap biyografik tarzda kaleme alınmış.Theo'nun hayat hikayesindeçok ilginç noktalar olmasa da zaman zaman kitaba girip kahramanımızı boğazlama isteği yarattı bende.Babasına hayran,onun sözünde çıkmayan ve babasının hırsı yüzünden kendinden bile vaz geçen evlat;kocası tarafıdan çok sevildiği halde ona aşık olmayan bir eş,ilk görüşte aşık olunan ancak babasının siyasi çalışmaları yüzünden terk edilen bir sevgili...Kahramanımız bu üçgende gidip gelmekte ve hiçbir zaman kendisi olmamamaktadır.Kiabın sonunda gözyaşlarımı tutamadım,geldi mi üst üste gelen dertler Theo'yu da vurdu geçirdi...İlla okunmalı,tarzı bir kitap olmasa da "okunabilirler" arasında zikredilebilir. Bu kadar üzücü bir kitap okuduğumu hatırlamıyorum , ağlamaktan başım ağrıdı ,acı çekmek istemeyen lütfen okumasın,yeni bitirdim hemen yorum yazmak istedim hala etkisindeyim....

Fantastik-vampir edebiyatında Alacakaranlık serisinden sonra takip ettiğim tek seri.Neden okuduğumu bile bilmiyorum.Zoey ve saz arkadaşlarının maceraları beni güldürüyor ama sıcak da buluyorum bu seriyi.Serinin sekizinci kitabında ise film sonlara doğru koptu.Yazar elindeki bütün kozları son sayfalarda oynadı ve bir sonraki kitap için güzel bir zemin hazırladı.Sıkılmaya da vakit kalmıyor zaten başla-bitir tarzı bir kitap. İşaret'i okuduğum gün on iki kitaplık bu seriyi bitireceğimi biliyordum.Her ne kadar ana fikir çıkarmakta zorlansam da seviyorum bu seriyi.

Naşide Gökbudak'ın piyasaki birçok gazeteci-yazar hanımlardan birkaç adım önde olduğu kansındayım ama hak ettiğince ilgi görmemekte.Kitaplarının "çerez"ler gibi hemen bitiyor oluşunu olayların akıcılığına,üslubunun sadeliğine,kurgunun zor olmayışına,Türk filmi tadında oluşlarına bağlıyorum ve kafam yoğun olduğu zamanlarda onu okumayı seviyorum. Hümeyra'ya gelince...Tam bir Türk filmiydi.Yeşilçam'da buldum kendimi ve bu sefer gülümsedim bazı diyaloglara. Başla-bitir tarzıydı ve dediğim gibi arada birkaç ölçek de olsa seviyorum Naşide Hanımı..Okunabilir,neleri okumuyoruz ki! Etkileyici bir temaya pasif bir anlatım hiç yakışmadığını düşünüyorum.Yalın ve çok sade biçemiyle her ne kadar sıkmış olsa da konu itibariyle ele alınırsa sürükleyiciydi...

Huzur yüklü bir kitap.Sakinleştirici niyetine okunmalı,elde bir kalem olmalı ve takılı kaldığınız cümleler üzerine kafa yormak için sağlam bir de kafa olursa hiç fena olmaz.Denemelerden örülü bu kitabı "bitti" diyerek rafa kaldıramadım,zaman zaman fallar tutulup okunası bir kitap.Nazan Bekiroğlu tarzı sevenler için de tadından yenmeyecek,aroması bol bir kitap.Tavsiye edilir elbet!

Bu kitabı Kayıp Gül'den daha fazla severek okudum. Bazı sataırlarımda kendimden bir şeyler buldum. "Dost dostun aynasıdır" gerçekten insanın kendi gördüğü ve bu duygunun karşılıklı olduğu dostluklar var. Herşey birdir ama biz kabul etmeyiz. Nihayetinde teklikten çokluğa gidip yine teklikte buluşmayacak mıyız. Benzer kitaplar olmasına rağmen bu kitabın farkı içimizdeki çocuğa hitap etmesidir. Ayrıca Ümit Kitabı her zaman bir çocuğa teslim edilir deyişi anlamlı. Her çocuk içinde ümit, kayıtsız şartsız sevgi, koşulsuz inanç ve sorgusuz itaati taşır. Bunlar büyürken kaybedilen değerlerdir. Okunmalı....İnsan bu kitabı üç kere okumalı."Hamdım,piştim,yandım." evrelerinde birer kez olmak üzere...Her defasında farklı mesajı alacağı ve yanma evresinde ışığını bulacağı şeklinde bir tezim var.Ben şimdilik ışığa giden yolu sorgulayanlardanım:Büyük Ömer unutmuşluğunda,Küçük Ömer merakında ve Yunus Ömer şevkinde..Hayrolsun bakalım...Çok güzeldi Serdar Özkan,kaleminde sihrin mi var? Etkileyici bir kitap tıpkı kayıp gülde olduğu gibi. Okurken öğrendim,yaşadım,hissettim bence okunması gereken kitap.