E-Dergi

Fakat, Allah kahretsin, insan anlatmak istiyor albayım; böyle budalaca bir özleme kapılıyor. Bir yandan da hiç konuşmak istemiyor. Tıpkı oyunlardaki gibi çelişik duyguların altında eziliyor. Fakat benim de sevmeğe hakkım yok mu albayım? Yok. Peki albayım. Ben de susarım o zaman. Gecekondumda oturur, anlaşılmayı beklerim. Fakat albayım, adresimi bilmeden beni nasıl bulup anlayacaklar? Sorarım size: Nasıl? Kim bilecek benim insanlardan kaçtığımı? Ben ölmek istiyorum sayın albayım, ölmek. Bir yandan da göz ucuyla ölümümün nasıl karşılanacağını seyretmek istiyorum. Tehlikeli oyunlar oynamak istiyor insan; bir yandan da kılına zarar gelsin istemiyor. Küçük oyunlar istemiyorum albayım.

Düşünürken hep yazardı böyle, yazmadan doğru düşünemezdi, elini oynatmadan, aklını oynatamayanlardandı.

Merhaba, der insan, burada bir kahır varmış, hayır hayır, burada çekilecek bir çile varmış onu da ben çektim, hayır hayır, burası insanların yalnızlıktan öldüğü bir şehir olsaydı, ama değil, burası insanların yalnızlıktan bile ölemedikleri ve süründükçe süründükleri, süründükçe süründükleri bir şehir. Burası mutsuz insanlarla dolu...

Tesadüf seni önüme çıkarmasaydı, gene aynı şekilde, fakat her şeyden habersiz, yaşayıp gidecektim. Sen bana dünyada başka bir hayatın da mevcut olduğunu, benim bir de ruhum bulunduğunu öğrettin.

her ay beğenerek severek okuyorum teşekkürler.