E-Dergi

Ilk sayfaları fazlasıyla sıkıcı geldi bırakmamak için zor tuttum kendimi.. bir kaç sayfa da bağlanmaya çalışıyorsunuz kitaba ama bir başka sayfa yanıtlıyor sizi.
açıkcası pek beğenmedim.

Geçmişte yaşadıklarım bana şunu öğretti: Hepimiz bu dünyaya, hayatımızı en iyi şekilde yaşamak için geliyoruz ve inanın bana, hayat saklanarak, umutsuzluklarla, pişmanlıklarla harcanamayacak kadar kısa. Dertler ve sıkıntılarla boğuşurken her gün, bir öncekinin aynısı gibi görünmeye başlıyor. Oysa ki her yeni gün kendi mucizelerini de beraberinde getiriyor. Hem de en beklenmedik anlarda...

büyük merakla alıp okumaya başlamıştım kii
çok yanılttı.
mış lı müş li olmuşmuşlu kelimeler çok fazla yordu.

Bir kadın, 6 yaşındaki kızının ziyaretine gelmediğini anlatırken, gözyaşlarına boğulmuş, şöyle demişti:
"Gelmiyordu, dedesine yalvardım. Zorlaya zorlaya getirdiler. Önce uzun süre baktı yüzüme, eğilip sarılmak istediğimde 'Anneciğim ben seni anlıyorum, çok kötü şeyler yaşadın ama sen de beni anla, o da benim babamdı' dedi. Bir daha ziyaretime gelmedi."

okunulası kitaplardan biri daha !

Kimsesizlik sanıldığı gibi güçten düşürücü bir zafiyet değildir. Aksine insana güç verir. Nagehan yetimhanede büyüdü. Annesiyle babasının kim olduğunu hiç bilmeden. Çöplüğe terk edildiğini bilerek büyüyen çocuk, kim olduğunu düşünür?

Mine Söğüt hep yazmalı..