E-Dergi

Üslup son derece basit; kitabı sanki yazar olmaya heves etmiş liseli genç bir yazar yazmış. Özellikle kişilerin iç monologlarındaki basitliği hayretle okudum. Kurgu da malesef aynı şekilde… Polisiye yazıyorsanız mantık hatası yapmamaya oldukça dikkat etmek gerekir. Benim için güzel olan tek şey ise Osmanlı Dönemi’ndeki ramazan geleneklerine ve sosyal hayata kitap sayesinde vakıf olmaktı.

Okuduğum 13. Ahmet Ümit romanı… Kurgu noktasında yazarın gitgide zayıfladığını söylemek mümkün. Kitabın henüz ortasında fail kendini ele veriyor. Sanırım Beyoğlu Rapsodisi kurgu açısından en iyiysiydi. “Elveda Güzel Varanım” da farklı bir tarzdı yazar için. İki yıldızı da kitabı okurken sıkmayan üslubu için veriyorum. Biz okur olarak beklemeyi biliriz, ticari kaygılardan bir nebze uzaklaşarak daha sağlam kurgulu eserler bekliyoruz Ahmet Ümit’ten

Toplumcu gerçekçi akımın tezahürü olarak yalın, sade ve anlaşılır bir üslupla kaleme alınmış. Bunun yanında otobiyografik bir romandır da denilebilir, zira yazar I. Dünya Savaşı yıllarında kendi başından geçenleri yazmış. Belki savaşa gidip şehit olan insanlar o yılların en şanslılarıydı. Geride kalanlar mı, işte onların neler yaşadıklarını idrak edebilmek için bu kıymetli eseri okumak gerek.

Sonu maalesef 230. sayfasında anladığım kitap. Kurgusu çok iyi olmamakla birlikte İstanbul tarihini ele alış tarzıyla epeyce emek harcanarak yazıldığı aşikar. Ahmet Ümit hayranı olarak yazarın son kitaplarını “Kırlangıç Çığlığı, Aşkımız Eski Bir Roman” öncelikli olarak ticari kaygılar gözeterek yazdığını düşünüyorum. Bu kitaplar önceki kitaplarına göre üslup, içerik ve emek açısından çok ama çok geride.