E-Dergi

Son okuduğum kitabımın kahramanı da; burnundan kıl aldırmayan , düşmanları tarafından kibirli , görgüsüz,üç kağıtçı bir cimri olarak anılan güzide sanatçımız ,ünlü #michelangelo dur. 1475’te Val Tiberna’da dünyaya gelen Michelangelo’nun doğduğu zamanı, belediye başkanlığı yapan babasının notlarından öğreniyoruz. Michelangelo hem babası hem kocası taşçı olan bir sütanneye bırakılır. Yıllar sonra yaşlanan sanatçı arkadaşına “Mizacımda kötü ne varsa, Arezzo’nuzun sert havasında doğmuş olmamadan kaynaklanıyor. Keza eserlerimi yaptığım taşçı kalemine ve çekicine olan sevgimi, sütannemin sütünden almışım” diyerek huysuz hallerine kendince bir bahane bulmuştur.

O sadece bir ressam değildir. Kadavralar üzerindeki çalışmalarıyla bir bilim adamı , fırçayı eline aldığında bir ressam , kalemi eline aldığında bir matematikçi… Sayılara olan bu ilgisini resimleri üzerinde de görmek mümkün. Zira ,Hristiyan inanışına göre, İsa Mesih'in Romalı askerlerce tutuklanmasından bir gün önce havarileriyle yediği son akşam yemeğini ,manastır yemekhanesine nakşederken yaptığı hesaplamalar hala dillerdedir.

Kıymetli öğretmenimiz bir yerde kişisel biyografisiyle başladığı kitaba yaşadığı kısa süreli öğretmenlik macerasının biyografisiyle devam etmiş. Yirmi yedi yaşında bir gencin ne kadar biyografisi olabilir ki demeyin , memlekette o yaşlarda gençlerin görmediği , yaşamadığı kalmadı çok şükür. Ağlayarak izlediğim çoğu reelsini , samimi bir dille yazılmış hikaye olarak da okumak gerçekten harikaydı. Ülkem, çalışan çabalayan, yaptığı işi hakkıyla yapan insana hasret. Yapanlara ise köstek. Hocamız da bundan nasibini almış , tecrübeleriyle doldurduğu heybesine atmış. Sevgili hocam ;müfettiş beyin söylediği son sözü “maalesef” çoğumuzun düşünüp aklına getirmesini kişisel olarak algılamayın ve kendinizi yaralamayın. Böyle bir dünyayı biz var ettik, koruyamadığımız o kadar çocuğumuz var ki , bundan utanmak yerine sevgiyle kalkan her eli düşman sanıp saldırıyoruz. Bunu refleks haline getirmiş olmak bizim ayıbımız .

O muydu daha kitap adıyla bile keskin bir şüpheye sokuyor sizi. Zweig ın güçlü betimlemeleri bu kitapta daha doğal ve yalın bir anlatıma bırakmış kendini. Aşırı duygulara sahip bir adamın ailesine istemeden yaşattığı olaylar “hooop aslanım sakin ol, her şeyin fazlası zarar bak haa “ dedirtse de bana olayların gelişme şekli ve bambaşka bir sonla bitmesi üzdü

Çok kültürlü bir hayatın içinde yetişen yazarın bu kitabını okumaya başladığımda açık söylemek gerekirse pek ona yakıştıramadım. Onun tarzı olmadığını düşündüm. Çünkü kitap bir aşk kitabıydı. Ben ise Cibran’ı daha felsefi hikayeleriyle tanımış ve sevmiştim. Fakat kitap ilerledikçe ona yaptığım bu ufak haksızlık boynumu büktü, utandırdı. Çünkü yazar bir aşk romanının içine ;Arap kültürünün en büyük problemlerinden biri olan kadın hakları ve din adamlarının yozlaşmış yapısını koymuştu. Roman kahramanlarından Selma ve ona aşık genci anlatırken ,sanırım buruk bir aşk acısı yaşayan kendisini de anlatıyordu okura .Şiir tadında ilerleyen bu kısacık kitap,doğulu kadının yüzyıllar boyu gelenekler karşısındaki acizliğini, erkek egemen toplumun dini kullanarak kadın üzerindeki baskısını ,kadının değersiz bir eşya gibi oradan oraya sürüklenmesini eleştiriyor.