E-Dergi

Annemin Uyurgezer Geceleri, bir annenin yaşamından çok, bir çocuğun annesinin yokluğunda büyümesinin hikâyesi. Ayfer Tunç bu metinde bağıran acılara değil, fark edilmeden içe çöken eksikliklere kulak verir. Uyurgezerlik, burada gecelere özgü bir hâl değil; hayata yarım adım uzaktan bakmanın, var olup dokunamamanın metaforudur. Anne evdedir ama ulaşılmazdır; sevgisi vardır ama dili yoktur. Bu sessizlik, çocuğun iç dünyasında kalıcı bir boşluk olarak yerleşir.
Kitapta olaylar değil, hâller ilerler. Dramatik kırılmalar yerine, gündelik hayatın içinde yavaş yavaş biriken yorgunluk anlatılır. Ayfer Tunç’un dili bilinçli bir sadelik taşır; cümleler süslü değildir ama derinlere iner. Anne figürü ne kutsanır ne suçlanır; okur yargılamaya değil, anlamaya çağrılır.
Bu eser anneliği değil, anneliğin eksik kalan tarafıyla yaşamayı anlatır. Bitirdiğinizde akılda sahnelerden çok bir duygu kalır: Tanıdık, adı konulamayan, geçmeyen bir eksiklik hissi. Kitabın asıl gücü de tam burada saklıdır.