E-Dergi

Metamorfoz: Vezir Karga, uzun süredir zihnimde kurguladığım; yazarken zaman zaman “bunu ben mi yazıyorum, yoksa gerçekten yaşanmış bir şeye mi tanıklık ediyorum?” diye durup düşündüğüm naçizane bir eser.

Bu bir hikâye anlatmaktan çok, zihnin karanlık odalarında dolaşmak gibi.
Gerçekle kurgu arasındaki çizgi inceldikçe, okur da ister istemez şu soruyla baş başa kalıyor:
İnsan kendine ne kadar yabancılaşabilir?

2012 yılında askerde tesadüfen karşıma çıkan bu kitap, hayatımın dönüm noktalarından biri oldu. Bir kişisel gelişim kitabı gibi yol gösterdi, içimdeki “ben”i ortaya çıkardı. Okudukça kendimi daha iyi tanıdım, hayata bakışım değişti, düşüncelerim derinleşti.

Sezgin Kaymaz’ın kalemi hem sarsıcı hem de öğretici; “Geber Anne” yalnızca bir roman değil, insanın iç dünyasına ayna tutan bir eser. Beni ben yapan, düşünce yolculuğumun mihenk taşlarından biri oldu.

Hayatımda iz bırakmış ender kitaplardan biri olarak, sadece bir hikâye değil, aynı zamanda bir uyanış deneyimi yaşatıyor.

İçsel Yolculuğun Fısıltıları Arasında Bir Roman

Görünürde sıradan bir hayat süren Ömer’in sessizliğinde yankılanan mektuplarla başlıyor herşey. Alışkanlıkların ördüğü duvarların ardında, bir sabah yürüyüşünde göz ucuyla görülen eski bir evde kıpırdanan o his, okuru da kendi içsel evine davet ediyor.

Kuzguncuk’un nostaljik sokakları, bu hikâyede yalnızca bir fon değil; geçmişle bugünü, hatıralarla hesaplaşmayı, sessizce yazılmış mektupların tanıklığında harmanlayan bir sahne.

“Sessiz Mektuplar”, kayıplarla, beklenmedik karşılaşmalarla ve kırık hatıralarla örülü; insanın kendiyle tanıştığı, duygularına mahkûm olduğu o içsel yolculuğu anlatıyor. Bir yandan iç dünyaya derin bir dalış, diğer yandan hayatın görünmeyen kıyılarında yürüyen bir adamın sessiz çığlığı.

Bu kitap, yalnızca bir hikâye değil; duyguların satırlarda şekil bulduğu, geçmişin gölgesinde yazılmış bir iç hesaplaşma. Ve belki de en çok, suskunlukla kurulan bağların gücünü fısıldıyor bize

Veysel Tepegöz kaleminize sağlık

Bu kitap üzerine yorum yapmak haddime değil ama

“Bir Şairin Göz Yaşları” üzerine birkaç söz…
Nurullah Sönmez’in kaleminden çıkan bu eser, yalnızca şiir değil; bir yiğidin sevdası, bir annenin duası, bir genç kızın kınası, bir devrimcinin haykırışı… Yani hayatın kendisi. Her mısrada, gözyaşlarının sessizliği ile kalbin gürültüsü buluşuyor.

Kitabı okurken fark ettim ki şiir, yazarın elinde sadece bir edebî tür değil; aynı zamanda bir nefes, bir umut, bir isyan ve en çok da bir teslimiyet. Duygular öyle sahici ki okurken hem kendi yalnızlığını görüyorsun hem de başkasının yüreğine dokunuyorsun.

Nurullah Sönmez, “Bir Şairin Göz Yaşları” ile bize aslında şunu fısıldıyor: Gözyaşları bazen sessizdir ama her damlası, bir şairin dünyayı değiştirme çabasıdır.