E-Dergi

Ben nur diyorum, sen çamur anlıyorsun, ben seni aşka davet ediyorum sen beni ateşe salıyorsun. Gerçi hoş ateşinde yanmak da var yazgımda; ama yaktığın ateşlerden büyük ateşlerde yanmaya yan çizeceksen ben niye yanayım. Ben aşk diyorum sen 'aşk olsun' diyorsun. Ben gönül diyorum sen gölgelerin peşinde yol alıyorsun. Uslan artık yüreğim, bir derdim olmalı ki bin dermana değişmeyeyim. Şimdi söyle sen dert misin?
diyen ve daha nice güzel cümlelerle Şems i anlatan bir kitap.

Elif Şafak için basit bir anlatıma sahip olduğunu düşündüğüm bir kitap. Beklentimin biraz altında olduğunu itiraf etmeliyim. Ama konusu ve karakterleri itibariyle, çok naif, çok sahici buldum. Okunmaya değer.

Çok eğlenceli bir kitap, hiç sıkılmadan, hiç yorulmadan okuyabilirsiniz. Yine beklenmedik bir son var tabiki, Biraz da dramatik. Karakterler hayatın içinden ve çok gerçekçi. Özellikle kuaför kardeşlere bayılmıştım.Tavsiye ederim.

Elif Şafak söyleyeceklerini doğrudan değil de dolaylı yollarla, şiirsel bir akıcılıkla okuyucuya anlatan bir yazar. Hani her şeyi söylememe gerek yok olay zaten açık dercesine okuyucuyu düşünmeye de iten bir yanı var. Romanın sonlarına doğru defalarca 'olamaz, hayır' diyerek okudum, bitirmeden de başından kalkamadım.

Kütüphanemde 2 tane Ahmet Ümüt kitabı var. Birisi Bab-ı Esrar, diğeri İstanbul hatırası. İstanbul hatırasını okuduktan sonra Bab-ı Esrar'ı okuyup okumamakta kararsız kaldım. Çünkü çok ama çok sıkıcı bir kitap. Dan Brown'un Melekler ve Şeytanlar adlı kitabından esinlenildiğini düşünüyorum. Aynı roman sanki alınmış İstanbul'a uyarlanmış. Her ayrıntı gereksizce ince ince anlatılmış, Aynı cümleler tekrarlanmış. Zaman kaybından başka bir şey değil yani.