E-Dergi

Adın ne senin?”
İbrahim’in kalbindeki şükür yüzüne yansımış gibiydi. Ben de gülümseyerek cevap verdim:
“Bülbül, ey Allah’ın elçisi, bana bülbül dediler.”
Allah ile dostluk adına Cebrail’e iltifat etmeyen, iltifat etmediği için de Allah ile dost olan İbrahim’i daha o anda sevdim. O sevilmez miydi; Rabbim, gözlerimin önünde, sırf “Bir”liğinin şanını andı diye, ona sevgisini “Dostum, halîlim” diye bildirmiş ve ateşe, “Ey ateş, İbrahim’e karşı serin ve selamet ol!” buyurmuştu. Ateşin yakmadığı kutlu dost İbrahim, adımı öğrenmekten bahtiyarlık duymuştu sanırım.
“Bülbül,” dedi, “Rabbim, kendisinin tek İlah olduğuna inandığım ve bu uğurda Nemrut’un eziyetlerine sabredip ateşe atılmayı göze aldığım için bugün bana dostluğunu verdi; lâkin şu güller var ya, hani şu bahçe, işte o senin içindir, onları sana verdi, kıymetini bil.”
Sevincimi belli etmek için kanatlarımı çırptım. Bir an dilim tutuluvermişti ve sesim çıkmıyordu. İbrahim çırpınışlarımdan beni anladı:
“Buyur, söyle bülbül!”

Kitapta karşılaştığımız olaylar, karakterlerin davranışları bütünüyle güzelken, yazarın güzel üslubu ve altı çizilesi cümleleriyle her şey daha güzel oluyor. Fi, sıkmayan, yormayan; ancak bir o kadar da düşündürücü ve hoş bir kalemle sunulmuş önümüze. Yazar ile birlikte kusursuzluk kavramına, görselliğin insanları nasıl etkilediğine, toplumsal kavramlara farklı bir noktadan bakıyoruz....
“Uzaktan bizi büyüleyen şeyler, yaklaştıkça sihirlerini kaybederlerdi.”
“Toplumun yüzyıllardır beyinlerine koyduğu kodlamayı, utangaçlıklarını kırdıkları anda kendilerini bulabilmek için bir şansları olurdu.”

Olmadık zamanda kesişen iki yol.Gecenin karanlığında birbirlerini bulan iki insan.
Kaderin birbirine yazdığı iki yürek. Aysun ve Vural. Aşkın ayrım yapmadığı, imkansızların gerçekleştiği bir kitap.
Genç adam aldırmazca mırıldandı. 
"Öğrensen ne değişecek ki ?" 
Gözleri ışıldamıştı bir an. 
"Ben basit bir adamım.." 
Genç kız başını iki yana salladı yavaşça. Aslında o anda, o masanın ardında duran adam gerçekten de basit bir görünüme sahipti. Çok basit. Çok yalın.. Tıpkı o öğlen binanın lobisinden gördükleri siyah beyaz tablo gibi.. Üzerindeki kıyafetler bile siyah beyazdı. 
"Hayır," dedi yavaşça.
"Siz iki renksiniz.. Siz hayatın tüm gizemlerini içinde barındıran iki renkli bir görüntüsünüz. Ardınızdan hangi rengin çıkacağı belli olmayan tehlikeli bir adamsınız. Şık bir beyefendi iken, eli silahlı bir adama dönüşebileceğinizi bilmek korkutucu."

Deniz fenerine sığınan iki kadının hikayesi gibi başlıyor her şey fakat Deniz Feneri Koyu'nda yazar öyle noktalara değinmiş ve her birini öyle gerçekçi ve dolu dolu anlatmış ki yazar! Dostluk, aşk, kardeşlik bağları... Bu bağlar birbirinden ne kadar uzaklaşsa da hiç kopmamış ve kopmayacak olmasının gerçeği.İki kadın; hayatı alt üst olmuş gene de pes etmemiş. Onların yolunu, mutluluğunu bulmalarını okuyorsun. O iki kadın gibi güçlü olabilmeyi diliyorsun...

Can Kırıkları adıyla Wattpad'te yayınlanan ve Postiga Yayınları tarafından Beni Yarına Bırakma adıyla basılan bu roman zorlu yollardan geçerek sürekli sınanan bir çiftin - Selma ve Selim'in - aşkını anlatıyor...
kitapta en sevdiğim kısım aşırı derecede akıcı oluşuydu.Su gibi aktı...Sadece üç harfli bir kelime, AŞK… Üç harfli bir kelime tüm duyguları mı barındırır içinde? Bir çift bakış tüm dünyayı mı sığdırır derinliğine? Sadece bir tebessümü için sevdiğinin,candan mı geçilir?
Bazen aşka direnmek yersizdir ..Siz siz olun sevdiğinizi yarına bırakmayın, sahip çıkın :)