E-Dergi

Oğuz Atay'ın okuduğum ikinci kitabıydı. Bazı yazarları anlayabilmek için belli bir donanıma sahip olmanız gerekir. Kitaba gelirsek; karakterlere bir şekilde bağlanıyorsunuz.Tutunamayanlar gibi. Onlar gibi düşünmeye başlıyorsunuz. Kitapta zaman zaman kopmalar yaşanıyor ama bir iki sayfa geriye gidip tekrar okuyunca taşlar yerine oturdu
.

Okuması ilk sayfalarda biraz zor. Fakat kitabı bırakmayıp devam ederseniz kitaptan kopamayacaksınız. Bir Turgut olacaksınız ,bir Selim.Bitirseniz dahi içiniz cızlayacak .Karekterler üzerinize, benliğinize yapışmış olacak.

cümleler o kadar özenle seçilmiş kelimelerden oluşmuşki anlatılmak istenileni insan yüreğinde hissediyor.Birden okur olmaktan çıkıp hikayeyi yaşıyorsunuz.Sonu hüzünle biten yada sonu gelmeyen hikayelerde kahraman siz, komşunuz , arkadaşınız, vs. oluyor. İşte bu yüzden seviyorum Ayfer TUNÇ 'u . Gizli olan beni ortaya çıkarıyor.Hikayeler artık benim parçam oluyor.

Kitap 2 bölümden oluşuyor.Bİrinci bölümde olaylar hızlı bir şekilde oluşurken ikinci kisimda daha cok nedenlere yer veriliyor.Güzel bir kitap olduguna sonuna dogru karar verdim.

Hayat mı acımasız insanlar mı ? kişilerin iç sesleri hayatı, olayları ve kapak kızı şebne mi sorguluyor.Aslında şebnemden çok hayata bakış açılarımı, öfkelerini kendilerini sorguluyorlar. Şebnem amaç olmakdan çıkıp araç oluyor.Çok beğendim.