E-Dergi

Yazar bu eserinde bize ne anlatmış, diye düşünüldüğünde net bir yanıt bulmak zor. Yekta Kopan, kişisel gelişim sektörünü eleştiriyor, denilebilir ancak bunun, bu eleştirinin bir iktisadi-politik art alanı olması gerekir. Yani çağdaş kapitalizmin, özgün adıyla neoliberalizmin, toplumsallığı tasfiye edip yerine geçirdiği hazcı ve çıkarcı tekil bireyi ne için ve ne amaçla yarattığı romanda ele alınmıyor. Bu ideolojik zaaf, metni güçsüz kılıyor. Ayrıca yazarın Türkçesi de biraz sorunlu, bazı cümleler özensizce sarf edilmiş. Kurgu içinse eh denilebilir; en azından popüler bir anlatı kurma yöntemi olan "kahramanın yolculuğu" somutlanmış.

Ayfer Tunç, dili ve anlatımı ile kalburüstü bir yazar. Son yapıtı da bunun iyi bir örneği. Ancak diğer kitaplarındaki gibi Annemin Uyurgezer Geceleri de roman tekniği açısından biraz sorunlu. Tunç’un eserini hangi tema üzerine inşa ettiği belirsiz: Kadın sorunu mu, ödipal çatışma mı, toplumsal cinsiyet eşitsizliği mi, sosyal sınıf çatışma mı yoksa kültürel iktidar sorunsalı mı? Çok şeye değinmek ve her konuda söz söylemek, özellikle edebi metinlerde riskli bir uğraş zira bu hem kurguyu zayıflatıyor hem de okurun kerteriz noktasını belirsizleştiriyor… Ayrıca şu husus da önemli ki yazar, okurun yetkinliğine ve hayal gücüne çok güvenmiyor; kitabın sonunda, metni boyunca gizlediği şeyleri açık ediyor: Erkeklerle yaşadığı sorunların bilinçaltına izdüşümünü çocuklarına yansıtan kadınların iç içe geçmiş hikâyelerini anlatmanın asıl derdi olduğunu söyleyiveriyor… Bunlar bir yana bırakılırsa eser okunası ve tartışılası bir içerikle malul. Tipik bir Ayfer Tunç romanı yani; sıkı ve sarsıcı.