E-Dergi

ilk başta yavaş ilerliyor gibi geldi betimlemeler fazla olduğu için ama ilerledikçe kitap aktı gitti. Bir annenin oğlunun yasını tutma şekli ve hayata tutunma çabası, bir babanın gösteremediği yasını yazıya dökmesi. kurguyu çok beğendim, çok gerçekçi buldum. agnesin hissettiği her şeyi ben de hissettim onunla birlikte yas tuttum, her anne gibi.

Bu ülkede kadın olmak hep zor olmuş ama Şehnaz kendi tercihlerinin sonucunu yaşadı. evli, babası yaşında hocasının metresi olması, ona takıntılı ve saplantılı aşık olması hep kendi tercihiydi. onun aşkından biraz sıkıldım çünkü benim tercih etmeyeceğim bir şey. Ama Şehnaz böyle tercih etti napalım yani. Belki de kendi hikayesini kendi yazmak istedi kim bilir? Şehnazın annesi, anneannesi Şehbal hanım ve büyük anne esmenin hikayeleri yüreğime dokundu.

Şermin Yaşarın dili hemen sizi kendine beğlıyor ve bir çırpıda kitap bitiyor. Her seferinde nasıl bu kadar etkilenebiliyorum bilmiyorum. kitaptaki kahramanların hepsinin ağzından kendi hikayelerini dinlemek çok çok güzeldi. hepsiyle empati kurup onları anladığımı hissettim. terapiye gelmiş hastalar ve terapist ben :) evet dinliyorum buyrun…

Kitap hakkında ne demeliyim bilemiyorum. Dili akıcı kolay okunuyor, konusu ise alışılmışın dışında. Kitapta alt tabaka diyeceğimiz yoksul, yaşam savaşı veren kesimin, yeri geldiğinde birbirlerine kol kanat gerip sahip çıkarak ekmeklerini bölüştükleri gibi, sevgilerini iyiliklerini merhametlerini de paylaşıyorlar. Momo 14 yaşında olmasına rağmen yaşadıklarıyla olgun, akıllı erken büyümek zorunda kalmış bir çocuk. Herkes gibi sevgiye ihtiyacı var ve bunu bakıcısı Madam Rosa da bulmuş, onu annesi yerine koymuş ki annesini hiç görmemiş ve muhtemel göremeyecek, kimsesi olmayan biri için bu çok normal. Açıkçası kitapta değinilmesi gereken çok konu var. Ahlak ve ahlaksızlık, zenginlik ve fakirlik, din çatışması, ırkçılık, yaşam ve ölüm hakkı gibi çok güzel konulara değinilmiş. Farklı bir bakış açısı edinmek istiyorsanız okuyun.

baba oğul hikayesi. kitabı okurken acaba babamı ne kadar tanıyorum diye düşündüm. Babalar hep mesafelidir ya hani gerçekten düşündüklerini, hissettiklerini nerden bilebiliriz. Bu hikayede mecburi bi yolculukta birbirini tanıma fırsatı bulan baba ve oğul var. dili ağır ya da edebi değil hatta çevirisi bile yeterince iyi değil belki, hikayede tamamlanmayan eksik kalan yerler var üstelik ama hepsine rağmen siz babanızla dolu dolu iki gün geçirdiniz mi? babanızı ne kadar tanıyorsunuz?