E-Dergi

Günlerce yastığıma başımı koyduğumda gözümü bile kırpamadım. Ağladığım anları saymıyorum bile. Hasan senin o sarsılmaz dostluğunu senin o masumluğunu her gözümün önüne getirdiğimde ağladım ve seni hayallerimde bağrıma bastım. Söylediği ilk kelime "Emir" olması dahi içime işledi. Dostluk işte budur dedim. Hazara olduğu için dışlanmak ise başlı başına bir diğer ayıp. Üstelik hiç haketmemişken. Ağlamayacağımı bilsem bir kere daha okurum

Ahmet Ümit'e karşı bir ön yargım vardı . Ve bu kitabı okuduktan sonra bir şeyler elbette ki değişti. Hem tarih hem gizem. Katilin kim olmadığını bileceğiniz kim olduğunu çok düşüneceğiniz kahraman,geçmiş,tarih,aşk arası bir yolculuk. Ve Fatih Sultan Mehmet haranlığımın dahada arttığı padişah...

Anlayamıyorum. Bu kitaplar bir seri ama tutarsızlık yine devam ediyor. Hürrem kitabında Mihrimah'ın güzelliği farklıyken bu kitapta yine farklı. Seri demeyeceğim artık bu kitaplara. Bir kitapta öğrendiğini başka kitapta değiştiriyorsun çünkü. Mimar Sinan'ın karşılıksız aşkına olan hayranlığım arttıkça arttı.

Gerçekten de masalsı bir roman olmuş. Ve diğer kitaplarda da hep aynı şeyi gözlemledim. İsimler farklı sadece.. Ve beni en çok hiddetlendiren bölümse Haseki Sultan'ın eşini aldatabilmesi. Böyle bir varsayım var Hürrem için evet ama Nurbanu kitabında da bunu yapınca gözlerimi devirdim . Mustafa'yı dillendiremem bile. Yürekler acısı bir durum. Padişahta olsa erkeğin kadın karşısındaki acizliği. Dili sade nefes alıp verene kadar okursunuz.

Dili akıcı. Sayfalar ne kadar çok olsa da bir anda kayıp gidiyor ellerinizden. Ama hep aynı olaylar. Hırslı bir cariye. Valideye kafa tutan bir yapı. Belkide üçüncü kitap olduğu için etkisini yitirdi bilemiyorum. Tek beğendiğim yönü ise Hürrem'e kafa tutabilmesi :)