E-Dergi

Günümüz "modern insanının" ete ve kemiğe yaptğı yatırımın insanları nasıl "kasplaştırdığının" sonra bu durumdan nasıl şikayet ettiğinin hayatı demir ve betondan ibaret olarak gördüğünün, kasaplıktan ve maddeden kurtulmanın arama ve adanmadan geçtiğini anlatan güzel bir hikaye.

Bu kitabın sonuna gelmek için can atıyordum. Canım adeta bedenimden ayrılıp sonunu öğrenmek istiyordu. Onu durdurmak mümkün değildi. Ama o da biliyordu ki tüm ayrıntılar okunmadan sona ulaşmanın bir mantığı yoktu. Bu yüzden canım, gözümü ve gönlümü bir yarış atına çevirip kitabın sonuna ulaşması için acımasızca kamçıladı. Gözlerim gerçekten çok ağırdı. Vücüdumda yorugunluk arttı. Ama nihayet sona varmıştım işte. Gözlerimin ağrısını ve vücüdumun yorgunluğunu gözlerimden akan yaşlar alıp götürdü.

Ulu ağacı kurtaran kendi büyüklüğü olmadı. Hatta büyüklüğü neredeyse onun sonu oluyorudu. Onu kurtaran minik bir sincabın minik yüreğindeki büyük "umutları" oldu.

İngilizlerin o soğuk kanlı ve duygusuz dünyası içinde duygu ve fedakarlığın işlendiği tipik batı ağzı olan "kahretsin"lerin küfürlerin bol olduğu sahnelerin yanı sıra bildiğimiz roman veya yazıların aksine konunun kendini hemen ele vermediğini görüyoruz. Ama sonlara doğru konunun kendini olduğu gibi bütün sürükleyiciliği ile kucağınıza bıraktığı ve etkisini kitabın bitiminden sonra üzerinizde hissedeceğiniz bir kitap.
Birde anlamadığım yorumların birinde futoblcu deniyor. O arkadaşa kitabı bir daha okumasını tavsiye ediyorum. Eğer aynı kitabı okuduysak kitap 3 bisikletçiden bahsediyor.

Eğer çok roman okuyan ve dolayısıyla diline alışkın biriyseniz, denemenin kendine has o diline ilk başlarda alışmanız biraz zaman alsa da okudukça tadına varıyorsunuz. Denemelerin çoğunda hakim olan arabesk havası (ayrılma, kavuşma, acı çekme....) insanı sıksa da bazı denemelerde ki muzipçe gülümsemeler biz dei gülümsetiyor. Tıpkı şunun gibi: Şarkı bitene kadar seveyim seni diye diye başlık atıyor. Yazının bitiminde sonu hiç bitmeyen bir şarkı başlasın ve şarkı bitene kadar seveyim seni diyor.