E-Dergi

Yazarın okuduğum ilk kitabı. Keşke daha önce okusaymışım. Çok hoşuma gitti.

Ayfer Tunç’un okuduğum ikinci kitabı. Çok sade bir solukta okunuyor. Bu hayatta kimseye güven olmadığını, tek başına herşeyin üstesinden gelinebileceğini kısa olarak anlatmış yazar.

İlk defa bir Ayfer Tunç kitabı okudum. Başlarda sarmadı ama son 200 sayfa çok hızlı aktı. Olaylar bazen gereksiz uzamış ve bazen tekrar tekrar anlatılıyor. Anne anlatılırken Şehnaz birden E karakterine geçiyor veya anneanneye. Dört kuşak kadının kaderinin birbirine benzemesi. Tabi dışarıdan olan birde Eyşan var ve onun sabrı. Geçmişte yaşayan ilk üç kuşak neysede Şehnaz’ın bu zamanda bilerek kendine yaşattığı acıya kader diyemeyeceğim. Bence kitapta E karakterinininde geçmişinin anlatılması gerekiyordu. Onunda geçmişte yaşadığı travmalar vardır. Kadınlar hep acı çeken taraf olarak anlatılmış. E nin içindede fırtınalar kopuyor bence. Ve Şehnaz kendini kullanılan olarak gösteriyor aslında bu hayatı kendisi bile isteye yaşıyor. Ona bazen çok kızdım bazende çok üzüldüm. Kısaca başlarda okumaya gerek varmıymış deyip sona doğru soluksuz okuduğum bir kitap oldu.

Samimi, sıcak, kısa ve duygu yüklü bir kitap. Bence böyle kalmayıp devamı olan ikinci kitap olmalı.

Roman, yalnızca bir aşk hikâyesi değil, aynı zamanda ahlak, aile, inanç ve toplum üzerine derin bir düşünme alanı sunuyor. Benim karakterim Levin di. Sayfa sayısına bakıp sakın korkmayın. Kesinlikle okunmalı.