E-Dergi

Mevlüt Soysal Babamla Ben’de, 1999’da yaşanan Gölcük merkezli depremin geride bıraktığı hayatları anlatıyor bizlere. Bir jeologun gözünden, yaşanan depremi ve sonrasını, açtığı yaraları, baba-oğul ilişkilerini, insan ilişkilerini, birleşen-ayrılan-kesişen hayatları kısacası insan olmanın çeşitli hallerini yansıtıyor. Yalın bir dille yazdığı kitabında, aynı zamanda yazarın jeoloji mühendisi olması nedeniyle mesleki birikimini de bizlere aktardığını görüyoruz. Keyifle okuyacağınız, zaman zaman gözlerinizi buğulandıracak bir kitap.
Ve yazar kitabını depremde hayatını kaybeden ve depremin acısını yüreğinde hisseden herkese ithaf ediyor.

Kapak tasarımı ve adıyla her ne kadar çocuk istismarı odaklı bir kitap gibi görünse de aslında bunlardan çok daha fazlasını anlatan bir içerğie sahip bir eser. Bir avukatın mesleğinden ötürü kendisi ile içsel hesaplaşması; bir çocuğun yaşadığı ve ancak çizdiği resimlerle kendisini ifade edebildiği bir travma; bir çocuktan bir suçlu yaratan topluma çok yönlü bir bakış; kadının toplum ve aile içindeki yeri ; kentsel dönüşümün insanlar üzerindeki sınıfsal-sosyal etkileri ve daha fazlası bu kitapta. Diyeceğim o ki bu kitap ilk bakışta görünenden çok daha fazlası, okumaktan keyif alınacak bir eser.

Festival filmleri gibi, okurken sonunda değişik bir şey olmayacağını biliyorsunuz ama elinizden de bırakamıyorsunuz. Saramago'nun o ünlü uzun uzun, metaforlarla süslü cümlelerine alışkın değilseniz, cümleleri birkaç kez üst üste okumanız gerekiyor. Hayatı, ölümü, hiçliği,yalnızlığı, umursamazlığı yer yer had safhalara çıkaran bir kitap. Kısacası, sorgulatıyor.