E-Dergi

Trujillo diktatörlüklüğünü devrilmesini suikastini detaylarıyla anlatmış llosa. Bence bir başyapıt mutlaka okunmalı. Sürükleyici, heyecan dolu bir kitap sonlarını gözlerim dolu dolu sinirle okudum.

Yazarın son romanı olan Elif'in anlaşılması güç bir kitap olduğunu söyleyebilirim. Kitabın ana karakteri Paulo Coelho'nun kendisi ve Trans Sibirya tren seyahatinde ona eşlik eden diğer karakterleri de kitapta açıkça tanıyoruz. Paulo bir dönem durgunluk yaşıyor ve en yakın arkadaşı J. ona seyahat etmesi gerektiğini söylüyor. Bu zamanda bir medyumun ona dediği bir söz -ki gerçekten etkileyici- onun yolculuğa çıkmasını engelliyor. Daha sonra fikrini değiştiren Coelho bu yolculuğa çıkıyor ve yolculuk boyunca ona Hilal eşlik ediyor. Hilal'in kim olduğu, neden ona eşlik ettiği romanın içerisinde sürpriz:) Kitabın adıysa "Elif" ya da "Ki" denilen bir zamandan geliyor. Buraya kadar roman güzel ilerliyor fakat reenkarnasyon, yeniden doğuş vs konu içerisine girince anlam karmaşası yaşanıyor. Konu olarak sevemeyebilir, ilgi duyamayabilirsiniz. Fakat romanı ön plana çıkaran konudan çok yazarın dili, anlatımı, ve kurgusu.. İsteseniz de kitabı bırakamayabilirsiniz.

Yaşamımız yalnızca uyarıcı şeylerle kuşatılmış değildir. Yaşam bazen insanı uyutuverir. İyi yaşamayı başarabilen insanlar sürekli uyanık olanlar değildir. Arada sırada kararlılıkla uyuyabilen insanlardır.

yarın korkusuyla yaşamaya devam edip, alanını terk edememek, başkaldıramamak kişinin özgürlüğüne vurulan en derin ketlerden birisidir. İtaat bekliyorsan fakirleştir, kafalarına buyruk yaşamalarını istemiyorsan sadece ölmemeleri için yetecek kadar tayın ver... Yukarıdaki cümleyi kitap arasına işlerken henüz tam olarak neyle karşılaşacağımı bilmiyordum. Ancak ileriki sayfalarda aslında bu cümlenin çok yerinde bir kitap özeti olduğu kanısına vardım. Çünkü “Kapitalizm” düşmanı Zola 1884 yılının baharında kitaba kaynak toplamak için greve giren bir madene gitmiş, sıkı bir gözlem yapmış ve gördüklerini kâğıda düşürmüştür. Bu da hikayenin asparagas bir kurgu olduğundan çok, gerçek bir hayattan esinlendiğinin izlenimini vermektedir.

Gerçekte bilgi gibi ahlaklılık da doğuştandır, bir “vergi”dir. İnsanın özünde hazza yöneliş vardır, önemli olan bu yönelişi erdemle götürebilmektir ya da gerçekleştirebilmektir. 
Gerçek mutluluğa varmanın tek yolu “gelişimdir, yetkinleşme yolunda ilerleyiştir. Ruhumuz yetkinleştikçe sevinci yaşayacaktır, her adımda biraz daha sevinçli olacaktır, bu arada başkalarının sevincini yaşama şansını elde etmiş olacaktır. Demek ki insan ne ölçüde yetkinleşirse o ölçüde sevme şansını elde edebilir. Başkalarının sevincini yaşamak belli bir yetkinliği gerektirir. 
Bu dışa dönük sevgi bazen Tanrı’ya, bazen de insanlara yönelecektir. Erdemli kişi başkalarının yetkinliğine ve sevincine katılmayı bilen kişidir.”