E-Dergi

ben aşk, insan ilişkileri, aile gibi kafamızda çok kolay somutlayabileceğimiz ve hepimizin deneyimli olduğu konular üzerine yazılmış romanları okumayı çok seviyorum. bence "iklimler" ismi de bir aşk romanına verilebilecek en güzel isim. aşkın tekdüze bir dinamiği olmadığını, değişime açık olduğunu mevsimler metaforuyla çok güzel anlatmış bence. aşkın baharı, aşkın yazı, aşkın kışı... kitabın arkasındaki notta "kitabı okurken bir süre odile oldum," yazıyor. ben de odile'in asil ruhcağızında, gizemli hüznünde, yalnızlığında hep kendimi buldum. onu çok çok sevdim.
özellikle evlenmeden önce bir kez daha okumak istiyorum bu romanı, bence siz de okumalısınız. insan ilişkileri üzerine yazılmış en iyi romanlardan biri bence. tahsin yücel de nefis çevirmiş, hem yalın hem de edebi bir şölen. bizimle buluşturduğunuz için teşekkür ederim bu kitabı.

jane austen olsun bronte kardeşler olsun 17. 18. yüzyılda kendi seslerini çıkarma gücünü gösterebilmeleriyle çok büyük saygı uyandırıyor bende. emma da yer yer güldüren, kendini severek okutan, pek çok kez uyarlaması da yapılmış bir eser, kronolojik sırayla onları da izleyebilirsiniz.

emily ve charlotte bronte'nin maalesef sayılı eserlerini okuyup bronte kardeşlerle tanıştıktan sonra anne bronte içimde hep bir merak uyandırıyordu. nihayet onun eserleriyle de temiz bir çeviriyle karşılaşabildiğimiz için mutluyum. bu kitapta da tıpkı bronte kardeşlerin eserlerinde sık sık gördüğümüz gibi bir kadının dünyada kendine bir yer bulmaya çalışması, bir kimlik arayışı, ayağa kalkma çabalarını okuyoruz. bu bakımdan özellikle genç kızlıkta bu tarz kitaplarla tanışılmasını çok kıymetli buluyorum. belki edebi olarak o kadar büyük şölen yaşatacak, dilin büyük ustalıkla kullanıldığı bir kitap değil ama tertemiz ve güçlü bir eser, özellikle yazıldığı dönemin şartları ele alındığında. tüm kadınlar için.

yahya kemal'i okurken "işte türkçe bu" diyorum. içinizi büyük bir istanbul özlemiyle dolduran, dilin büyük bir ustalıkla ama bir o kadar da yalın olarak kullanıldığı şiirler. "sehli mümteni" bu olsa gerek.

abdülhak şinasi hisar'ın üslubunu çok çok seviyorum. türkçeyi o kadar büyük bir ustalıkla kullanıyor ki. dedemin dizinin dibine oturmuşum da bana tatlı tatlı anılarını anlatıyor gibi hissettiriyor özellikle istanbul'dan bahsederken. bu romanı da inanılmaz hoşuma gitti, hem içimi ısıttı hem de büyük bir hüzünle kapladı içimi. gittiği yerlerle, ev hayatıyla, giydiği kunduralarla fahim bey'e sarılmak istiyorsunuz ve büyük bir hürmetle doluyor içiniz. en azından bende böyleydi.