E-Dergi

Halbuki o güzelim türkü, Orhan Pamuk’tan Elif Şafak’a, Elif Şafak’tan Mehmet Eroğlu’na edebiyatçıların zihnini meşgul eden soruyu yıllar önce sormuştu: “Yüzünde göz izi var / Sana kim baktı yârim?” Bu soru sanki hiç sorulmamış gibi, yüzlerde izler veya gizler veya gözler arama furyası devam edip gidiyor. Besbelli ki, aynalardan esirgenen bir ülkenin kıyısında yaşadığını varsayıyor herkes; besbelli ki, aynanın önüne çakılıp kalma biçimlerinden, yüzleşme provaları geliştirilmeye çalışıyor. Yılların usta romancısı Mehmet Eroğlu da, bir yerlere yetişme telâşını gizleme gereğini bile duymadan bu işe soyunduğuna göre, soyunmakla kalmayıp “yüz”ünü kamuya açtığına göre; sorgulanması gereken roman değil, romancının kendisi, romancının kendi içinde tükettiği ırmaklar olmalı. Yoksa, kimsenin kimseye söyleyecek sözü kalmayacak bir süre sonra. Kimbilir, belki de kimsenin kimseye söyleyecek sözü kalmadığı için yaşanıyordur yaşanan ne varsa...

Hemen her zaman, her ülkede sürgünler görülmüştür; gelir giderler bir yerden bir yere. Kimse onlar hakkında uzun boylu düşünmek istemez. “Uluslararası sözleşmelerle kendilerine tanınan haklara rağmen, ülkenin en kuşku duyulması gereken insanları listesinde ilk sıraya yerleştiriliyorlar hemen. Sonra da kurtul kurtulabilirsen bir pranga gibi ayakbileklerinde sürüklediğin kaderden” diyor yazar ve devam ediyor.

Pavese’yi hiç mi hiç anlamadılar diye kadınları suçlayacak halimiz yok elbette ama keşke anlasalardı da içimize evlat acısı gibi işleyen bu günlüklerden mahrum kalsaydık.

Türkiye hayranlığı ile büyüyen bir kuşağa mensup Kerim’in, İstanbul’a gelince düşledikleri ile gerçekler arasındaki uçurumu yaşaması anlatılıyor. Kitabın en dikkate değer tarafı, iki ülkenin birbirine bakış açısının hiç de anlatılanlara benzemediğini koymasıdır ortaya.

Çalıkuşu’nun Feride’sinin bile yadırgandığı bir kıta parçasında, “yedi dağ çiçeği”nin kendi eksenleri etrafında dönüp duran birer Feride olmaya soyunmaları kolay anlaşılmayacaktır elbette ama kalemini zarif gergeflere ve iğne oyalarına denk düşüren Mucize Özinallar’dan daha çarpıcı mucizeler beklemek de, o sınır kasabasında ömür tüketenler dahil herkesin hakkı olsa gerektir.