E-Dergi

Güzel sanatlardan biri olarak şiirden çok daha eski ve yaygın; bir düşü veya düşüşü karşılama açısından romandan çok daha kapsamlı ve elzem; müziğin oluşum ve icrası için de, resimlerin ihtiyaç duyduğu duvar söz konusu olduğunda da yine mimariden söz etmek gerekiyor. Mimari kaygıların en alt düzeyde seyrettiği bir ülke için biraz lüks gibi görünüyor bir taraftan da. Ama her gün içinde yaşadığımız deprem paranoyasını hesaba katarsanız, M.Ö. 25 yılında, eski Roma mimarlarından Marcus Vitruvius tarafından belirlenen ve günümüzde de geçerliliğini koruyan mimarinin üç ana unsuru hemen ilginizi çekecektir büyük ihtimalle: Yararlılık, sağlamlık ve güzellik...

Kitapta anlayamadığımız, güzeller güzeli hostesin tedirginliği. Sanki “Madrapur” adlı bir ülke yokmuş da yıllardır “Madrapur”da yaşıyormuş gibi bir hali mevcut. Bir de küçük bir sürpriz var: Kitabın çevirmeni, Radikal gazetesi köşe yazarı Hakkı Devrim’in o sevimli yazılarında sık sık adından söz ettiği “Gülseren Hanım”a ne kadar da çok benziyor üslûp olarak...

— Salman Rushdie ve Arundhati Roy’dan sonra Hindistan’ın İngiliz diline armağan ettiği usta yazarlardan biri olan Vikram Seth nihayet Türkçe’de. Kitabın satır aralarına yerleşmiş bulunan derin hüzün, Seth’in Doğulu kimliği kadar, Batılılaşan yanlarına da ilginç bir pencere açıyor. “Maggio Dörtlüsü,” sadece bu yönüyle bile, bir beşik gibi sallanan bir dünyanın eşiğinde duran aidiyetlerin nefes alıp verme seyrine ışık tutuyor.

Ben gidiyorum” diyor romanın kahramanı ve kapıyı arkasından çekiyor, bir daha arkasına bakmadan... Paris’ten Kanada’ya oradan Kuzey Kutbu’na uzanıp tekarar Paris’e varsa da ,roman elbette burada sonlanmıyor. Devamı güzel bir dil, güzel bir kurgu, güzel bir roman olan “Ben Gidiyorum”da...

Yazarlarımızın en hırçın, en asi kalemi o belki. Edebiyat dünyası yekvücut olup ona saldırdığı ölçüde hiç kimseye saldırmamıştı bugüne dek; ona çemkirdiği kadar hiç kimseye çemkirmemişti. Ama o yolundan geri dönmedi...