E-Dergi

O zengin bir şehirde açlıktan ölmek üzere olan bir ozandı. O bu fani dünyaya insanların gönüllerini o güzel ve derinden etkileyici sözcükleriyle doldursun, yüreklerine canlılık getirsin diye yollanmıştı.

“Bu küçük kitap adından büyük değil; bir avuç kum, bir tutam köpük...
Tanelerini kalbimin derinliklerine saçsam da, köpüğünü ruhumun imbiğinden süzsem de, o, şu anda ve ebediyete kadar, kıyıdan daha çok denize yakın, sınırlı arzudan daha fazla, ifadelerin sınırlayamayacağı kavuşmaya komşu kalmakta ve kalacaktır

Yirmi yaşımdayken annem bana şöyle demişti:
‘Manastıra girseydim, hem kendim, hem başkaları için en iyisini yapmış olacaktım.’

“Evet, ben manastırdan kovuldum; çünkü ben, mezarımı kendi elimle kazamadım.
Çünkü kalbim, sürekli yalan ve iki yüzlülükten yorulmuştu. Çünkü bedenim fakir ve yoksulların mallarıyla beslenmeyi reddetti.

Ağaç şöyle dedi adama:
“Köklerim kara toprağın derinlerinde ve ben sana meyvemi vereceğim” Adam ce- vap verdi ağaca