E-Dergi

Yaşar Yaşamaz, okula gidecekken yaşamaz, askere alınırken yaşar, terhis olacakken yaşamaz, babasından kalan vergi borcunu öderken yaşar, mirasını alacakken yaşamaz...
Aziz Nesin hikâyelerinde de sıklıkla dile getirdiği hantal, uyuşuk, işlemeyen, hapsolduğu kalıplardan çıkamayan, toplumun sorunlarını çözmekten uzak bir bürokrasi sistemini ve bunun kurbanı olan toplumu ve bireyi kara mizah yoluyla okuyucusuna aktarıyor. Diğer taraftan kitabın aslında oyundan uyarlanmış bir roman olması, okur tarafından hissediliyor ve uzatılmış bir hikâye tadı veriyor. Bunu tabi ki bir edebiyat eleştirmeni olarak değil, sadece çok fazla roman okumuş biri olarak söylüyorum. Ayrıca kitapta arka planda verilmeye çalışılan hapishane havası ve Anadolu şivesi, bana açıkçası çakma bir Kemal Tahir romanı okuduğum hissi uyandırdı (örneğin Esir Şehir üçlemesi ve Karılar Koğuşu).

Yozo bir başka deyişle Osamu Dazai, ailesine, toplumuna ve insanlığa yabancı, kendini yitirmiş ya da bulmuş biri. Bizden biri gibi aslında ailesine isyan eden, toplumu yargılayan, insanlarla mesafeyi seven sıradan bir insan. Farkı ise kendini aramak için ailesini, toplumu ve insanlığı reddetmesinin yanında kendi yolculuğu için bunlara karşı çıkacak cesareti göstermesiydi. Yolunu buldu mu? bulmadı mı? bilemeyiz. Biz okurların derdi yargılamak değil anlamaktır zaten.
Böyle bir yazardan bir tane daha var mıdır? Kendi hayatını düşüncelerini ve yapacaklarını, yargılanma ve anlaşılmama korkusuna kapılmadan yazacak bir yazar bir insan daha var mıdır? Camus'un Yabancı kitabından daha samimi daha gerçek daha dünyalı bir kitap okudum ve Dazai ile tanışmaktan çok memnun oldum. Eminim açık kalpli herkes onu anlayacaktır.

Livaneli, Serenad romanıyla çıtayı öyle bir yükseltti ki peşine ne okursanız okuyun aynı beklentiyle başlıyorsunuz. Okuduklarım içinde sadece Kaplanın Sırtında kitabını Serenad ile kıyaslayabilirim. Bu esere, benim gibi beklenti ve kıyaslamaya girerek başlarsanız hayal kırıklığına uğrarsınız. Fakat yine de Livaneli kitabı okuduğunuzu iliklerinize kadar hissediyorsunuz. Tavsiye olunur.

Gazap Üzümleri'nin hemen arkasından okudum ve Amerikalı tarım işçilerinin dramını unutturacak bir acıyla karşılaştım. Bu kitap sadece bir roman değil İnsanların eşya gibi alınıp satıldığı, onursuz, hukuksuz hatta Tanrısız bırakıldığı bir dönemde ortaya atılan bir çığlık, bir isyan. Keşke distopik bir eser olsaydı, keşke hiç yaşanmamış x ülkesinde, y ırkının hayatını anlatıyor olsaydı belki dayanılabilirdi. Ama hepsi hayatın içinden Amerikan toplumu ve tarihinin tam ortasından. Her insanın okuması ve yüzleşmesi gerekir. Kesinlikle tavsiye ediyorum.

Gezi Olayı ve dönemin siyasi dinamiklerini, çok ağdalı ve akademik bir dille anlatmaya çalışmış.