E-Dergi

Çok nihilist. Yoğun ve yer yer okuru boğan bir nihilizm hâkim metne. İnatla okudum. Anlam arayışının, anlamı inkâr ederek nasıl bir çıkmaza sapabileceğini anlatan uzun bir iç boşluk monoloğu gibi. Metin daha kısa tutulmuş olsaydı, ilk sayfalardaki çarpıcı ve etkileyici dil yıpranmaz; okuru bu denli yormazdı diye düşünüyorum.

Kendinden daha üst bir nedene bağlanarak anlam arayışında olanlar —ben de öyleyim— için, yorgunluğu göze alarak okunabilir.

Son dönemde çok satan kitaplar arasında yer aldı; evet. Ancak gördüğü ilgiyi fazlasıyla hak ettiğini düşünüyorum. Ölüm teması okumaları kapsamında okuduğum bir kitaptı. Ölüm anlaşılmadan yaşamın da sahici biçimde kavranamayacağına inanan biri olarak, metni bu perspektiften okudum ve ondan derinlemesine istifade ettim.

“Bugün altında yattığı toprağı işlerdi bir zamanlar” cümlesiyle açılan anlatı, daha ilk anda okuru ölümün sessiz ama sarsıcı hakikatiyle yüzleştiriyor. “Yaşayanlar ölülerin gözlerini kapatır, ölüler yaşayanların gözlerini açar. Neden hiç kimse başkalarının ölümüyle ne yapmamız gerektiğini öğretmez?” sorusu etrafında ilerleyen kitap, ölümü yalnızca bir son olarak değil, yaşamı anlamlandıran asli bir eşik olarak ele alıyor.

Otorite okumaları kapsamında okuduğum bu kitap, İtalya Faşizmi bağlamında sistemin içindeki konumuyla Marcello üzerinden önemli bir sorgulama sunuyor. Düzenin vaat ettiği güvenlik ve konforun, bireyin düşünsel derinliğini ve vicdani sorumluluğunu nasıl askıya alabildiğini çarpıcı biçimde ortaya koyuyor. Metin, koşullar ne olursa olsun bir düzene ait olmanın bireyi nasıl iradesizleştirdiğini ve adım adım nasıl “düzenin adamı”na dönüştürdüğünü son derece başarılı bir şekilde yansıtıyor.

İşgal yılları…
Çürümüş, kokuşmuş kişilikler ve yozlaşmış ilişkiler.
Batı hayranlığıyla beslenen bir kimliksizlik; emperyalistlerle kurulan kirli işbirlikleri.

Leyla: "Amma da yaptınız, ha! diyordu. Haydi, Çanakkale'de yaralanmış askerler için verilen konsere çağırılmamamızı anlıyorum. Fakat Ayastefanos'taki hava gezisine ne diyelim?"

Oysa Anadolu’da yakılan ateş, her şeyi arındıran bir kudret taşıyordu.
Camil Kâmi’nin deyişiyle:
“Ateşin temizlemediği hiçbir pislik yoktur.”

Ne yazacağımı bilmiyorum. Yüreğime dokundu.
“Dokunmadan” dediğine bakmayın…
Dokunuyor.
Hem de öyle güzel bir yerden,
öyle incelikle,
öyle derinden…