E-Dergi

Kuru Kızı okurken yer yer gülümsedim, yer yer de rahatsız oldum; ama sanırım kitap tam olarak bunu istiyor. Anlatımı sade ve doğrudan, hatta zaman zaman sert. Karakterlerin hâlleri tanıdık geliyor; toplumun bastırdığı, etiketlediği kadınlık hâllerini filtresiz gösteriyor. Her yönüyle çok sevdim diyemem ama cesur buldum. Okuduktan sonra düşündüren, kolay unutulmayan bir kitap olduğunu söyleyebilirim.

Mahur Besteyi okurken diliyle ve atmosferiyle etkilendim ama herkesin kolay seveceği bir roman olduğunu düşünmüyorum. Ahmet Hamdi Tanpınar’ın ağır ve içe dönük anlatımı zaman zaman yavaşlatıyor; sabır istiyor. Buna rağmen karakterlerin iç dünyası, geçmişle bugün arasında gidip gelen ruh hâli beni içine çekti. Her sayfasını severek okumadım ama bitirdiğimde bende iz bıraktı.

Şahane Hatalar, hataları kusur değil gelişimin bir parçası olarak ele alan, motive edici bir kitap. Yanlış kararlar, ertelenen hayaller ve “keşke” duygusu üzerinden ilerliyor. Dili sade ve akıcı olduğu için kolay okunuyor. Ancak içerik yer yer tekrar ediyor ve derinlik arayan okurlar için yüzeysel kalabilir. Daha çok kendine fazla yüklenen, hata yapmaktan korkan okurlar için rahatlatıcı bir başlangıç kitabı.

Kitap daha ilk sayfalardan itibaren ağır bir duygu bırakıyor insanda. Aşkı, bağlılığı ve vazgeçişi süslemeden anlatıyor; o yüzden okurken kaçacak yerin olmuyor. Yazarın dili oldukça sade ama keskin bir duyguyu bağırarak değil, sessizce veriyor. Bazı cümleler kısa ama uzun süre akılda kalıyor. Roman tutkuların nasıl yavaş yavaş kedere dönüştüğünü hissettiriyor.

“Yırtıcı Kuşlar Zamanı” sert ama gerekli bir uyarı gibi. Kimsenin açıkça söylemediği şeyleri söylüyor: Herkese iyi davranmak zorunda değilsin, herkesi taşımak senin görevin değil. Kitap, duygusal olarak sömürüldüğün yerleri işaret ediyor ve “burada dur” demeyi öğretiyor. Okurken motive olmaktan çok cesaretleniyorsun. Hayatında ilk kez kendini seçmeye niyetliysen, tam oradan yakalıyor.