E-Dergi

Tutunamayanlar bana göre bir roman değil, bir hâl. Okurken çoğu zaman konu aramadım; çünkü kitap, hayata tutunamayan insanların iç sesiyle konuşuyor. Selim Işık’ta düzenle, başarıyla, kalıplarla barışamayan tarafımı gördüm. Bazen sıkıldım, bazen yoruldum ama tam da bu yüzden gerçekti. Çünkü tutunamamak zaten konforlu bir durum değil. Bu kitabı okumak isteyenler, akıcı bir hikâye ya da net cevaplar beklememeli. Tutunamayanlar insanın kendine sorduğu ama yüksek sesle söyleyemediği sorularla dolu. Kendiyle yüzleşmeye cesareti olanlar, “Ben nereye aitim?” diye düşünenler, kalabalıklar içinde yalnız hissedenler için çok sarsıcı bir okuma. Bitirdiğimde bana bir şey öğretmedi belki ama içimde var olan bir boşluğa adını koydu. Bu yüzden okunmalı.

Bin Muhteşem Güneş beni en çok, acının sessizliğini anlatışıyla sarstı. Meryem’i okurken içimde sürekli bir ağırlık vardı; sanki onun kaderine itiraz etmek istedim ama edemedim. Leyla’yla birlikte umut geldiğini sandım, fakat roman bana umutla acının aynı anda var olabileceğini gösterdi. Bu kitabı okurken savaş sadece bir arka plan değil, her sayfada insanın içini kemiren bir gerçekti. Beni asıl etkileyen şey ise iki kadının, her şey ellerinden alınmışken bile birbirlerine tutunarak güçlü kalabilmesiydi. Bitirdiğimde içimde derin bir hüzün ama aynı zamanda insan ruhuna dair büyük bir saygı kaldı.

bütün öğretmenlerin okuması gereken bir kitap. allah rahmet eylesin yazara

5 yıldır kullanıyorum.

osmanlı padişahlarının her birini bir ayraca sığdırmışlar. çok beğendim