E-Dergi

Neden okumalısınız?

Tek cümleyle:
Masumiyet ve bilgelik dolu bir çocuk bakışıyla, modern hayatın karmaşasında kaybolmuş ruhlara doğa ve insan arasındaki unutulmaz bağı hatırlatıyor.

Boşluğa düşmüşlük hissi, insanın cebinden umudunu çalar.

Cömertlik, paylaşmak, yaraları sarmak… Sanırım insan bu duyguları hapishanede bile arıyor. 72. koğuştaki Kaptan’ın hikayesine baktıkça bunu açıkça görüyoruz.

Ama görmemiz gereken asıl şey şu: İnsan boşluğa düşünce, inanmak istediği her neyse ona körü körüne inanabiliyor. O noktada zihni, Müge Anlı’nın sık sık söylediği gibi, “hayat akışına uyuyor mu?” diye sorgulamıyor bile.

Kaptan’ın yaşadığı tam olarak bu değil miydi?

Kitabı az önce bitirdim. Nereden başlayacağımı gerçekten bilmiyorum. Ama şunu biliyorum: Tarık Tufan’la bugüne kadar tanışmamış olmak, en az kitabın kurgusu kadar beni kederlendirdi.

Bu nasıl bir kalem, nasıl bir kurgu, nasıl bir karakter derinliği… Olayları birbirine bağlayışı, karakterlere hayat verme…

Spoiler vermeyeceğim ama şunu söylemeden geçemem: Mutsuzluk üzerine kurulu ailelerin çocukları, hatta torunları bile o mutsuzluktan paylarını alıyor.

Hikâyenin içindeki “Akşamsefası” ise beni direkt olarak vefat eden anneanneme götürdü. Ruhu şad olsun.

Bu kitap vesilesiyle, bu yorumumu okuyan herkese bir soru bırakmak istiyorum:

Kaybettiğimiz yakınlarımızı bu koşuşturmalı hayatın içinde ne sıklıkla hatırlıyoruz?
Onlar için neler yapıyoruz?

Öncelikle hikâyede geçen kuyruklu yıldız detayının 1910’daki gerçek olaya gönderme yapması… bayıldııım! Böyle tarihsel dokunuşlar beni daha çok çekiyor açıkçası. Ama bir yandan da üzülüyorum… Aradan bunca zaman geçmesine rağmen toplum olarak ne kadar az ilerlediğimiz çok belli. Kadına bakış açısı, insanların cahil cesareti, boş dedikodular… Hiç değişmemişiz resmen.

Bu arada Vikipedi bilgimi de buraya bırakıyorum:
Halley Kuyruklu Yıldızı, Güneş Sistemi’ne en son 1986’da girdi. Hesaplara göre 2061’de tekrar görülecek.

Peki 2061 versiyonu nasıl olacak? Daha mı bilinçli oluruz, yoksa yine mi kaos? Göreceğiizz.

Her yanlış karar = binlerce insanın hayatı
Savaş kötü, ama kötü yönetim daha kötü. Kibirle yönetilen her devlet çökmeye mahkûm. Bedelini de her zaman halk ödüyor.