E-Dergi

Doppler, başarılı bir kariyeri, evliliği ve çocukları olan; hayatı boyunca hep akıllı, hep birinci, hep “doğru” yaşayan bir adam. Babasının ölümünü öğrenmesiyle, onu aslında hiç tanımadığını fark eder ve içinde anlamlandıramadığı bir huzursuzluk başlıyor. Bir gün bisikletten ormanda çimenlerin üzerine düşmesi, uzun zamandır bastırdığı duyguları ortaya çıkarır. Mutluluk gerçekten başarıyla mı mümkündür? Yaşam biraz da çılgınlık değil midir? Medeniyet ne kadar medenidir?

Doppler, bu sorgulamalarla mükemmel hayatını geride bırakır ve kendini “avcı-toplayıcı” olarak tanımlayarak ormana yerleşir. Bir çadırda yaşamaya başlar, insanlarla ilişki kurmak istemez. Aç kaldığı bir gün geyik avlar; ancak geyiğin yavrusu Bongo’yla beklenmedik bir dostluk kuruyor. Kitap, modern insanın yaşamına dair sert eleştirileri mizahi bir dille sunuyor. Akıcı, düşündüren ve keyifle okunan bir “çerez kitap” niteliğinde, okunabilir.

İnce Memed 3, İnce Memed’in mücadelesinin anlamını sorguladığı bir romandır. Abdi Ağa’nın ölümü ve yerine Kel Hamza’nın gelişi Memed’i umutsuzluğa sürükler: Bir zalim gider, daha beteri gelir; o hâlde bu mücadele niyedir? Battal Ağa’nın “Bir İnce Memed gider, yerine bin İnce Memed gelir” sözü romanın ana fikrini oluşturur ve Memed’e umut verir.

Romanın ilk bölümleri durağan görünse de Cumhuriyet’in ilk yıllarındaki Çukurova’yı ve tarihsel arka planı başarıyla yansıtır. İşgal döneminde iki yüzlü davranan, savaşın kazanılacağını anlayınca sözde direnişçi olan ağaların ve yöneticilerin sahtekârlıkları anlatılır. Bu kişiler yeni devlette yok pahasına toprak sahibi olurken köylüye zulmetmeye devam eder. İnce Memed ise köylünün umudu, ağaların korkusudur. Yol kesmez, insanları soymaz; yalnızca zulmeden ağalardan intikam alarak adalet sağlar. Roman, Memed’in içindeki “başkaldırma kurdu” nedeniyle yine haklı bir cinayetle sona erse de mücadelenin süreceğini hissettiriyor.

Dili oldukça akıcı kurgusu herkes tarafından az çok bilinen bir Türk edebiyatı klasiği. Açıkçası ben diziyle olan farkını merak ettiğim için okumak istedim. 160 sayfalık kitaptan 5 sezon dizi çıkaran senaristleri Reşat Nuri de görse şaşırırdı sanırım. Alınacak çok dersler var aslında böyle namuslu bir adamın yaprak misali savrulup bambaşka biri olması bile ibret. Çok akıcı dili, okunmasını tavsiye ederim.

Şükrü Erbaş’ı övmeye doyamayacağım sanırım hiçbir zaman zaten benim kelimelerim bunun için maalesef yeterli değil. Onu okurken yeniden seviyor, yeniden aşık oluyorsunuz. Her şiirinde bambaşka bir duygu kucaklıyor sizi.
Bir Kardeş Mavi şiiri bu kitapta yer alıyor.
Ömür Hanımla Güz Konuşmları bu kitapta…
Sadece bu ikisi için bile bu kitap bir başyapıt, bir başucu kitabı benim için.
Kalemine, yüreğine, ömrüne sağlık üstadım.

İdealist öğretmen Şahin Efendi, -Deli Necip’in deyişiyle Doğan Bey- benim için yerin hep ayrı olacak. Şöyle ki Şahin Efendi medrese tahsili alan ancak bunun yeterli olmadığını; aklın, fenin, bilimin peşinden gitmek gerektiğini düşünen bu yüzden de medrese eğitimini yarıda bırakıp öğretmen okulunu bitiren tam bir idealist aydın öğretmen. Kitap 2. Meşrutiyet dönemi ile başlıyor Cumhuriyet dönemine kadar olan süreyi kapsıyor. Özellikle 2. Meşrutiyet sonrası geleneksel “sarıklı” medrese softaları ile yenilikçi “fesli” aydınlar arasındaki çatışmalara dikkat çekmesi bakımından çok değerli bir kurgu. Şahin Efendi’nin de önce sarıklı medreseli daha sonra fesli bir inkılapçıya dönüşmesi bu kurgunun bireysel örneği. Kitabın adıyla ilgili olarak ise Şahin Efendi, cehaleti,bağnazlığı,manipüle edilmeye hazır halkı oyuncak gibi oynayan bu düzeni yeşil bir geceye benzetiyor. Bu karanlığı dağıtmak ise en büyük hayali. Ve ne yazık ki o yeşil gece bugün bile hala tam anlamıyla dağılmış değil…