E-Dergi

Onur Caymaz, günümüz yazarlarından. Deneme türünde güzel eserler veriyor. Adını Taner Ay'ın yazılarından duydum. Hatırla Barbara Yağmur Yağıyordu okuduğum ilk kitabı. Yazar, birçok konuyu malzeme yapmış denemelerine. Tarihe damga vuran yazarlarımız dururken biraz da beklentisiz okumaya başladım. Ancak okudukça Onur Caymaz'ın şahane yazılarına kapıldım. Yazar bir yandan nefis bir Türkçe şöleni sunarken diğer yandan ufuk açıcı özgün bakış açılarıyla sürüklüyor okuru. Kültürel derinliği, ayrıntıcı bilgisine ise hayran bırakıyor. Ağır diyalektik kitaplardan sıkıldıysanız Onur Caymaz mutlaka okuma listenizde olsun derim. Diğer kitaplarını da listeme ekliyorum.

Bakışımızı bu dünyaya sıradan bakışın dışına taşıyan bir şair Şükrü Erbaş. Kendine has duyarlığıyla insanın acısının sözcüsü. Gürültüden uzak, kendi içine doğru sessiz bir yolculuktur onun şiirleri. Sözcüklere gündelik hayatın dışında kendi duyarlığının, hayallerinin, acısının, sevgi ve nefretinin rengini katarak yeni anlamlar kazandırıyor. Hem söyleyişi hem de deneyimlediği farklı biçimlerle şiir okuyucusuna sürprizler yapıyor. Şiir severlere önerilir.

Fugui, zengin bir ailenin iradesine sahip olamayan mirasyedi oğlu, varlıklı olmanın bütün nimetlerinden yararlanan bir züppedir. Hayatının ilerleyen yıllarında her şeyini kaybeder. Yazar bu anlatısında, kurguladığı olaylarla insanoğlunun acılarla sınanmasını ana tema olarak ele alıyor. Roman boyunca bir insanın nerdeyse dünyada karşılaşabileceği bütün acıları adeta dibine kadar hissettiriyor. Macera ilerledikçe acılar da derinleşiyor, çeşitleniyor. Çin Devrimi eşliğinde Fugui ve ailesinin macerasını birlikte izliyoruz. Devir değişir, düzen değişir ama insan aynı insandır. Sarkaç; hayatla ölüm arasında gidip gelir ölüm tarafında karar kılar. İnsan dramına dair çok roman okudum, ama bu kadar dibin dibi bir acıya rastlamamıştım. Bir solukta okunabilecek olay kurgusu, yalın bir anlatım, şiir gibi bir üslup... Acıya ve insan dramına dayanıklılığını test etmek isteyen, yüreği sağlam meraklılarına tavsiye ediyorum. (Çevirmeni kutluyorum, Türkçe telif edilmiş bir metin gibi okuyoruz)

Roman muhteşem bir giriş paragrafıyla başlıyor. Bir aşk hikayesi etrafında, romancının giriş cümlesinde özetlediği çelişkileri, dramı roman boyunca kalbimize batan dikenler eşliğinde okuyoruz. Giyotinin parlak çelikleri altında aristokrasinin çöküşü, bir yandan aydınlığın ışıkları bir yandan vahşetin kanlı sahneleri Dickens'in usta imbiğinden geçerek roman olarak somutlaşıyor. Fonda 1789 Fransız Devrimi...

Kendine özgü, rahat, babacan, zaman zaman mizahi, sürprizli bir anlatımı var. Başlayınca elimden bırakamadım. Bizi sürprizden sürprize, şaşkınlıktan gülümsemeye, bazen derin üzüntülere sürüklüyor. Bazı sayfalarda kendi kendime sesli gülerken, bazı sayfalarda gözlerim sulandı, içim burkuldu. Anı desem değil, deneme desem değil, kendine özgü bir tür geliştirmiş bence; anı/derleme ifadesini buldum ama tam uymadı sanki. Kitap, muhtelif kişilerin canlı tarihinden seçmeler içeriyor kısaca... Yazarın daha önce Hatırda Kalmaz Satırda Kalır ve Uzun İnce Yolcular kitaplarını da okumuştum. Harikasın Ümit Bayazoğlu... Kalemine sağlık.